Bart Fotografie: Blog http://bartfotografie.eu/blog en-us (C) Bart Fotografie bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) Sun, 10 Dec 2017 13:16:00 GMT Sun, 10 Dec 2017 13:16:00 GMT http://bartfotografie.eu/img/s/v-5/u1043023740-o394853103-50.jpg Bart Fotografie: Blog http://bartfotografie.eu/blog 86 120 Mijn overstap van koning Canon naar onderdaan Olympus http://bartfotografie.eu/blog/2017/12/mijn-overstap-van-koning-canon-naar-onderdaan-olympus Veranderingen leveren voor de meeste mensen een existentiële angst op voor het onbekende. Eerst wil je er niet aan, maar als je gaande weg de angst onder ogen ziet en overwint en zelfs een beetje nieuwsgierig wordt, dan ga je andere inzichten krijgen en gaat de verandering plotseling vanzelf. En soms zelfs met een brede glimlach om de mond.

Al ruim dertig jaar fotografeerde ik met Canon. Ooit ben ik mijn carrière begonnen als fotograaf voor de NVM. Met twee Canons van de zaak op de toen nog strakke buik, reed ik Nederland rond om per dag zo gemiddeld veertig panden van binnen en van buiten te fotograferen. Ik was 23 en heel ambitieus. Ik wilde de beste foto’s maken en daarvoor had je de beste spullen nodig. Van merken had ik geen verstand. In mijn jeugd was ik verliefd geweest op Minolta, want mijn vader fotografeerde daarmee. Nooit begrepen waarom Sony die naam heeft weggepoetst uit de markt.
Ik wist dat ze bestonden die andere merken, maar de verschillen waren mij vreemd. En zoals het wel vaker gaat in het leven; eenmaal wat goeds gevonden, nooit meer wat anders. En zo ging het ook met mijn Canon spullen. Gewoon goed, degelijk, breed assortiment, goede service en dat was het wel zo’n beetje waarvoor ik voor een merk koos. Uiteindelijk ging het mij al heel gauw meer om het creatieve proces dan om het gereedschap. Tussen het ruitje en het wandje zit alleen maar fantasie nietwaar.

Later toen ik een eigen reclamebureau begon en mij specialiseerde in marketing, ontdekte ik al snel wat merken doen met mensen en hoe je daar invloed op uit kunt oefenen. Ik heb er een leuke boterham aan verdiend. Maar ik kwam er al gauw achter dat er nogal vaak gejokkebrokt werd over merken en dat de nieuwste modellen lang niet altijd significant beter waren dan de vorige. Na dertig jaar betaald net zo gejokt te hebben over merken, producten, namen en imago’s, ben ik met mijn bureautje gestopt en ben als fotograaf verder gegaan. Met Canon dus.

In die tijd van mijn reclamebureau werkten we met de Mac. Vijf werkstations en evenzovele leasecontracten. Mac was en is onbetaalbaar, maar het was ‘het beste voor mijn vak’. Geen idee van wie ik die wijsheid had, maar ik heb me een faillissement geïnvesteerd aan al die updates die elkaar in een moordend tempo opvolgden. ‘Want je kunt niet achter blijven’. 'What’s in a name' (is not in your wallet anymore). Jarenlang hebben Nikon en Canon de markt van fotocamera’s gedomineerd.
Ik zal niet zeggen met alleen maar leugentjes, maar wat mij betreft wel met net iets teveel modellen en te marginale updates. De revolutie in de fotografie was wat mij betreft opgehouden toen analoog werd ingeruild voor digitaal. Daarna werd het vrijwel uitsluitend een race om snelheid en pixels.

Zoals zo vaak krijgen de zogenaamde a-merken op een gegeven moment last van de wet van de remmende voorsprong. Bovendien kun je enige arrogantie niet ontkennen. Als ik kijk hoe wisselend alleen al de user interfaces zijn bij elk ‘nieuw’ type, dan begrijp je waarom gebruikers afhaken. Het succes van Apple is geweest dat er naar de gebruiker is geluisterd. En niet eenmalig, maar elke dag. Sony zag je als eerste camera’s maken die veel organischer te bedienen waren. Logischer ook. En de doorkijkspiegel was even wennen, maar wel vernieuwend. Althans voor de meesten, want hij bestond al veel eerder; bij Canon meen ik me te herinneren. Alleen Sony had er succes mee. Maar hoe kon het dat een muziekuitgever en een muziekapparatenbouwer zomaar een leeuwendeel van de fotokoek kon afsnoepen? Ik denk gewoon dus door te luisteren naar de klant. Iets dat de economie ook weer uit de crisis heeft getild. Vraag je eerst maar eens af voor wie maak ik mijn spullen nou eigenlijk, voordat je een fabriek inricht.

We hebben alles voorbij zien komen op zoek naar nieuwe gebruikers. Compact en hybride, ze doen leuk mee, maar hebben nooit het gewenste niveau gehaald en blijven steken in de consumentenmarkt. Toen was daar ineens de systeem camera. De echte revolutie stond te beginnen. Keken wij eerst nog naar een compact camera waarop je leuke kleine lensjes kon wisselen, kijken we nu naar een volwaardige fotocamera die inmiddels kan wedijveren met de spiegelreflex en op sommige punten zelfs al voorop loopt. En wie hebben die boot gemist? Juist ja, de vermeende a-merken. Te lui, te traag, te log.

Toegegeven dat ik nog helemaal niets wist van de nieuwe spelers in dit segment. Sony, Fujifilm, Panasonic en Olympus waren voor mij outsiders, gehersenspoeld als ik was na dertig jaar. Maar ik zag ook geen reden om te gaan switchen. Ik was lekker bezig met mijn opdrachten en workshops en genoot enig aanzien met die grote baksteen op de inmiddels iets minder strakke buik. Je gaf het goede voorbeeld tenslotte.
Er veranderde een paar dingen in mijn leven waardoor ik in de nieuwsgierige stand kwam te staan. Je wordt een dagje ouder, je gaat wat vaker op reis, je doet alleen maar wat je leuk vindt (dus verdienen doe je ook een stuk minder) en ik kreeg een chronisch ontstoken achillespees vanwege langdurige overbelasting. Dus dan roept die 20 kilogram Canon spullen op je rug steeds meer weerstand op.

Enkele weken geleden werd ik getipt over een waanzinnige actie van Olympus; Test & WOW. Je krijgt zomaar voor 3000 euro spullen te leen en als je het niks vindt, dan breng je dat kosteloos weer terug. ‘No strings attached’. Kijk DAT is nou marketing! Als je zoveel geloof hebt in je nieuwste camera dat je bijna zeker weet dat bijna iedereen daar als een blok voor gaat vallen, dan moet er wel iets revolutionairs aan de hand zijn. Dus heb ik me daarvoor opgegeven en een week in Schotland mijn tijdelijke speelgoedje getest. Ik had voor de zekerheid ook mijn hele Canon uitrusting meegenomen (70 euro extra overgewicht moeten bijbetalen bij de KLM). Want stel dat je Olympus uitstapje tegen gaat vallen. Ik heb in die week slechts eenmaal mijn 5D Mark III met de 70-200 mm f2.8 uit de tas gehaald bij het fotograferen van een schitterende regenboog. Toen ik op het display van beide camera’s het verschil zag bij gelijke instellingen, toen wist ik het al. De Canon is niet meer uit de tas geweest die week. In de nu volgende opsomming van de verschillen in het fotograferen zal duidelijk worden waarom.

Lekker uit het handje ragscherpe landschappen schieten.Lekker uit het handje ragscherpe landschappen schieten.   Of lekkere stadsgezichten, ook uit het handje.Of lekkere stadsgezichten, ook uit het handje.

1 - Met stip op 1 voor de minder draagkrachtigen; je hebt bij gelijke brandpunten minimaal de helft minder aan gewicht in je handen. En dat is ook fijn als je wel fit en sterk bent. Bijvoorbeeld als je bergen op en af wandelt, lange bruidsreportages doet, of moet hollen met je spullen.

2 - Je hebt bij vergelijkbare brandpunten ongeveer de helft aan omvang in je handen en dus ook in je fototas. Dat maakt je ook minder opvallend als je dat niet wilt zijn. Wel zo fijn onder de mensen. En nooit meer gezeur bij de douane of in het handbagage vak.

Het standpunt en de hoek waaronder beide foto's genomen zijn vertekent de formaten. Ik had helaas beide uitzetten niet tegelijkertijd voorhanden, anders had ik ze mooi naast elkaar kunnen zetten.

Canon uitzet; EOS 5D Mark III, 500 mm f 4.0, 70 - 200 mm f 2.8, 16 - 35 mm f 4.0, 100 mm f 2.8, 50 mm f 1.8, EOS 7D.Canon uitzet; EOS 5D Mark III, 500 mm f 4.0, 70 - 200 mm f 2.8, 16 - 35 mm f 4.0, 100 mm f 2.8, 50 mm f 1.8, EOS 7D.    Olympus uitzet; OM-D E-M1 Mark II, 300 mm f 4, 60 mm f 2.8, 40-150 f 2.8, f 7-14 mm f 2.8Olympus uitzet; OM-D E-M1 Mark II, 300 mm f 4, 60 mm f 2.8, 40-150 f 2.8, f 7-14 mm f 2.8.

3 - Je hebt een camera in handen (Olympus dus) die maar liefst 5 stops belichtingscorrectie heeft. ‘Mind you’, uit de hand bij bijna twee seconden scherpe foto’s maken (let wel van stilstaande onderwerpen!). Dus ik sta te fotograferen op een 1/25e waar een andere camera een 1/100e nodig heeft! De camera wordt niet voor niets de doodsteek voor ND filters en statieven genoemd (maar dat is dan weer marketing).

Lange sluitertijden uit het handje!Lange sluitertijden uit het handje!

4 - De camera is snel. Nee, hij is rete snel! 60 beelden per seconden maar liefst. Het is net of je aan het filmen bent. Bovendien maakt hij al foto’s voordat jij op het knopje drukt! Ja echt waar. Als je nu nog te laat bent, dan ligt het echt alleen nog maar aan jou.

5 - De camera is onhoorbaar. Als je wilt. Maar op de normale sluiterstand hoor je ook al bijna niets. Geen verlangen meer naar je oude klapperpistool waarmee je alles en iedereen weg joeg, of in ieder geval mateloos irriteerde. Bij een bruiloft val je niet meer op en een beest blijft nu gewoon staan.

Meer kansen door de stilte.Meer kansen door de stilte.   Grotere kans op spontane portretten.Grotere kans op spontane portretten.

6 - De camera heeft een geweldig breed dynamisch bereik. Ik zei het net al bij de foto van de regenboog; was die al helemaal af op de Olympus, had hij een veel te hoog contrast op de Canon. Weet je hoeveel tijd je dat achter je Lightroom scheelt! Voorbeeld van een vergelijkbare upgrade met een beter bereik van de 5D mark III naar de 5D mark IV; dikke 4000 euro! (De OM-D E-M1 Mark II kost een kleine 2.000 euro).

Regenboog meteen raak.Regenboog meteen raak.    Veel minder werk achter de pc.Veel minder werk achter de pc.

7 -  Samen met die 5-stops stabilizer, zijn super dynamiek en zijn topsnelheid, zijn HDR beelden uit de hand echt kinderspel geworden. Scheelt ook weer tijd achter de pc. Bij binnen fotografie gelden natuurlijk weer andere regels, maar landschappen en steden worden weer leuk zonder filters.

8 - De resolutie van de micro four third (m43) versus de full sensor komt zeer goed uit de testen. Natuurlijk heb ik dat zelf ook getest en in Lightroom in de ingezoomde modus (300%) vergeleken. Niets te zien! Op mijn beeldscherm dan. Mijn eindoordeel ligt uitsluitend bij een A3 fotoafdruk (30 x 42 cm). Heb ik dus ook maar even gedaan. Fantastisch! Al het andere is een hele interessante academische discussie van testopstellingen met uitslagen die wij als eindgebruiker nooit gaan terug zien. Niet op een laag resolutie beeldscherm, niet op ons canvasdoekje, of in ons Albelli fotoalbum en ook niet bij de drukker die niet veel nodig heeft voor een scherpe afdruk met zijn offset raster.

Geen ruis- en detailverschillen. Olympus OM-D E-M1 Mark II versus de buurman.Geen ruis- en detailverschillen. Olympus OM-D E-M1 Mark II versus de buurman.    Canon 5D Mark III.Canon 5D Mark III.

9 - En dan de ruis. Ja oké, dan gaan we ff een beetje dimmen in onze euforie. Boven de ISO 800 bij matige lichtcondities gaan we ze zien; de korrels op onze foto’s. Maar dan heb ik goed nieuws; je hoeft bijna nooit zo hoog, want je hebt die 5-stops stabilizer! En ruis heeft elke camera wel een keer. Die is namelijk onvermijdelijk als je voldoende sluitertijden wilt halen; en liever ruis dan naar huis! Natuurlijk zal je af moeten zien van snelle onderwerpen aan de randen van de dag. Maar dan zit ik al lang thuis voor de pc met een glaasje port erbij. Bovendien vind ik ruis helemaal geen probleem. Anton Corbijn is er beroemd mee geworden. En wel eens een boek van Frans Lanting bekeken? Als je een beetje handig bent met je software, dan is er nog veel te corrigeren; lokaal dan wel integraal.

10 - De focusing is vergelijkbaar met spiegelreflex. Zeker zo snel dus. Die vroegere vertragingsfactor is er helemaal uit. Maar er zitten ook extra mogelijkheden op die heel snel werken, zoals focus tracking en de vele instelmogelijkheden voor je scherpstelpunten en -gebieden. De AF-C werkt in ieder geval al veel accurater dan mijn oude AI-servo.

11 - De scherpte dieptes liggen geheel anders en gunstiger. Je bent bij groothoek veel sneller scherp in de achtergrond, waardoor je met lagere f waardes (meer licht en dus een snellere sluitertijd), voldoende scherptediepte hebt. Het zachte bokeh bij teleobjectieven is vergelijkbaar, maar begint dus al veel lager met voldoende te zijn. Mijn oude f4.0 gebruikte ik vrijwel nooit vanwege te weinig scherpte in het onderwerp, nu dus veelvuldig.

Heerlijke scherpte diepte.Heerlijke scherpte diepte.   Heel fijn bokeh.Heel fijn bokeh.

12 - De vele mogelijkheden die de camera heeft, zijn echt indrukwekkend. Er zitten een aantal revolutionaire specs op, in, aan. Zo kun je de camera upgraden naar een equivalent van 80 miljoen pixels (stilstaande modus), bouwt hij bij lange sluitertijden opnames per lichtdeel het beeld op, schijnt de filmmodus van wereldklasse te zijn (daar koop ik dan toch nog steeds een camcorder voor, heb er nog niets mee), en een fantastische scherpte indicatie bij handmatige scherpstelling. Et cetera!

13 - Een geweldig aanbod van objectieven van zeer hoge kwaliteit, bovendien uitwisselbaar met Panasonic objectieven. Bedenk dat alle brandpunten met 2 vermenigvuldigt moeten worden vanwege de cropfactor. Dus mijn huidige 7-15 mm is ongeveer gelijk aan mijn oude 16-35 mm op full frame! Maar mijn 300 mm f4 is ook gelijk aan die dikke kachelpijp van 600 mm f4. Alleen een fractie van het gewicht en…..

14 - De prijs! Ja wat moet je hier nou nog op zeggen. Een body die de helft kost van mijn 5Deetje, maar meer kan en vaak betere resultaten oplevert. Objectieven die veel goedkoper zijn, zeker als je het vergelijkt in de prime objectieven. Mijn 300 met equivalent 600 kost zelfs maar 1/6 van de prijs! En weegt nog maar een fractie minder. Zet daar dan die 60 beelden per seconden achter met die fabuleuze stabilizer en je kunt je spierballen thuis laten.

Gespot en geschoten met 300 mm.Gespot en geschoten met 300 mm.    En zelfs het vertrek staat er haarscherp op.En zelfs het vertrek staat er haarscherp op.

Zijn er dan helemaal geen nadelen op te sommen (behalve dan die belachelijke type aanduidingen)? Belangrijkste verschil is natuurlijk dat je sneller ruis gaat zien bij slechte lichtomstandigheden. En de body is wat klein, waardoor mensen met lange vingers zoals ik, nog wel eens mis prikken. Maar dat is een kwestie van wennen. De accuutjes gaan snel leeg, reserves dus meenemen. Als workshopleider moet je nog wel even wat uitleggen. Lang niet iedereen weet wat van deze ‘state of the art’ ontwikkelingen. Dus dat is een imagodingetje. Maar dat was mijn oude vak, dus daar red ik me wel uit. Liegen hoeft gelukkig niet meer. Over de duurzaamheid is nog niets te zeggen op zo’n korte termijn. Evenals de stabiliteit van al die elektronica. Heb al wel begrepen dat hij zich goed houdt bij extreme omstandigheden. Er zit wel een heel erg uitgebreid menu in dit toverdoosje. Moet je leuk vinden. En als laatste is het even wennen dat je door de zoeker naar een dia zit te kijken en niet naar de spiegel. Maar de resolutie en de stabiliteit van de zoeker is al zo goed, dat ook dat snel went. Bovendien zie je heel mooi je belichting aangepast worden bij correctie en die komt precies overeen met de display. Nooit meer proefopnames in diverse standen, maar meteen raak! Verder zitten er wat consumenten dingetjes in die je als pro gaan irriteren (zoals de meldtekst; ‘heeft de voorkeur’ als je een lage ISO kiest).
En gezichtsherkenning hoef ik ook niet, want die herken ikzelf wel. En ik wil heel graag mijn scherpstelpunt zien oplichten!

Sfeerbeelden in lage isootjes en supersnelle  burstrate.Sfeerbeelden in lage isootjes en supersnelle burstrate.   Lekker snel anticiperen.Lekker snel anticiperen.

Panasonic en Olympus wisselen op het moment stuivertje. Je moet zelf maar kijken welke van de twee jouw voorkeur heeft qua user interface. De kwaliteit en dus ook de objectieven zijn vergelijkbaar. Sony en Fuji zijn ook prima natuurlijk, maar het gewicht en het aanbod van de objectieven stond mij tegen. Marginaal dat wel.
En stel jezelf eens de volgende vragen; Waarom wil jij high end beeld maken? Heb je daar dan een klantenkring voor? Ziet iemand uit jouw publiek het verschil? Is dat het geld waard en kun je het missen? Wat en wie wil je bereiken met je beelden? Wat is jouw maximale output van je foto’s? Is fotograferen hard werken, of voor je plezier? Is die resolutie discussie en die millimeter race nog wel van deze tijd? Wil je perse alles fotograferen, of investeer je in een specialiteit? Ben je dol op nabewerken, of heb je nog meer te doen? Ben je merkentrouw of vooral trouw aan jezelf? Ben je hype- en trendgevoelig en gevoelig voor meningen van anderen? En wie zijn dan die anderen? Men heb ik nog nooit ontmoet. Die vragen stellen ze je meestal niet als je aan een balie staat van een cameradiscounter ergens in Nederland.

Geweldige detailweergave ook onder mindere condities.Geweldige detailweergave ook onder mindere condities.   Hele fijne verhoudingen tussen detailweergave en scherpte diepte.Hele fijne verhoudingen tussen detailweergave en scherpte diepte.

Tot slot kan ik zeggen dat ik zelf als beroepsfotograaf in een geheel andere modus terecht ben gekomen. Het fotograferen is weer ‘organisch’ geworden. Ik ben weer veel creatiever gaan fotograferen. Het rendement ligt veel hoger. Bijna alles is raak. Daar waar ik met de spiegelreflex vaak genoegen nam met ‘net niet’, heb ik dat nu bijna nooit meer met de Olympus. Bovendien ben ik reportage fotografie veel leuker gaan vinden dan het ieniemienie perfecte plaatje. Maar denk nou niet dat dit van de baan is. De 60 mm macro samen met een twinflash leveren dezelfde hoge rendementen op. Dus als doorgewinterde macrofotograaf is ook daar een nieuw leven begonnen.

De onderdaan heeft de koning naar de kroon gestoken. De koning is dood, leve de koning!

Dit is een gebruikerstest en geen doorgerekende technische test. Interpretaties en ervaringen zijn geheel voor mijn eigen rekening. Het is mijn visie op de ontwikkelingen in de markt van fotocamera’s. Slechte camera’s en slechte merken zijn er niet. Alles is een persoonlijke keuze en ervaring. Ik heb dus uitsluitend mijn persoonlijke ervaring met je willen delen. Mijn advies luidt; ga naar een fotozaak met deskundig en vooral objectief personeel en test, test, test! Succes en veel plezier!

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2017/12/mijn-overstap-van-koning-canon-naar-onderdaan-olympus Thu, 07 Dec 2017 19:29:16 GMT
Bewustwording door beleving http://bartfotografie.eu/blog/2017/10/bewustwording-door-beleving Ieder van ons heeft een liefhebberij, een passie of minstens een zwak voor iets in zijn of haar leven. En vaak is het iets dat we al heel vroeg in ons leven zijn tegen gekomen. Voor de een wordt dat een uit de hand gelopen hobby, voor de ander een onbewuste leefstijl. We noemen dat in de natuur ‘inprenting’. Als opvoeders van onze kinderen zouden we ons daar goed bewust van moeten zijn. Deels is het ‘nature’, maar voor een groot deel is het ‘nurture’ wat onze nazaten vormt. Onze eigen invloed dus.

Het idee achter KidzKlix

Met die gedachte startten een aantal gepassioneerde natuurfotografen en vaders zo’n vier jaar geleden Stichting KidzKlix. Hun idee was dat als je kinderen op jonge leeftijd, zo tussen de 6 en 13 jaar regelmatig mee de natuur in neemt, dat ze daar vooral goeie dingen van mee krijgen. De missie was tweeledig; maak ze gezond en maak ze verantwoordelijk. In het eerste geval ontwikkelen ze zich motorisch en cognitief het beste, in het tweede geval zullen ze zuiniger omspringen met hun leefomgeving. En helemaal idealistisch geredeneerd worden het daardoor leukere burgers die ook nog aan een volgende generatie denken.

Nou wisten deze fotograferende vaders ook dat kinderen vooral graag uitslapen en achter hun spelcomputers zitten. Als geen ander wisten zij ook dat als je eenmaal aan het fotograferen bent in de vrije natuur, dat er iets met je mind en je body gebeurt. Je wordt er in ieder geval relaxter van, maar er komt ook een creatief proces op gang dat best uniek is te noemen. Verwondering en beleving maken zich meester van je vermoeide lichaam. Even vergeet je je zorgen en je pijntjes en kom je tot de mooiste plaatjes. Wat je wilt, is dat delen en je gaat opzoeken wat je hebt gefotografeerd. Zo doe je kennis op en wil je iedereen graag vertellen hoe mooi het daar buiten is. Het maakt je, in ieder geval voor even, een gelukkiger mens. En dat gevoel wilden zij over gaan brengen op de aanstormende generatie. Niet perse om ze te drillen tot het nieuwe gilde van natuurfotografen, maar vooraleerst het besef, of zo u wilt het gevoel bij te brengen, dat de natuur iets unieks is waar je heel zuinig op moet zijn.

KidzKlix campagnebeeld-02KidzKlix campagnebeeld-02    KidzKlix campagnebeeld-08KidzKlix campagnebeeld-08

Beleving belangrijker dan techniek

De fotografie dus als voertuig van die twee missies; gezondheid en verantwoordelijkheid. KidzKlix heeft de afgelopen jaren honderden workshops gegeven aan duizenden kinderen. Dat klinkt best stoer vinden wij zelf. Zowel in het onderwijs, de buitenschoolse opvang, de jeugdgezondheidszorg, voor groen organisaties en andere kindervakorganisaties is KidzKlix actief. Het doel is om nog veel breder in Nederland aanwezig te zijn. Het liefst ook betere toegang te krijgen tot kansarme kinderen, die vaak opgesloten zitten in hun Randstedelijke keurslijven.

Een workshop duurt ongeveer 4 uur. We starten met een fotopresentatie en testen hun  natuurkennis. En ik kan alvast verklappen dat die bedroevend laag is. De biologieles is net als de gymles weggesaneerd en de juf heeft andere prioriteiten. ‘Nieuws uit de natuur’, de opa’s en Freek Vonk dragen hun steentje nog wel bij. Maar dan gaat het vaker over wilde beesten ver weg, dan over de konijntjes bij ons in het veld. Het is dus ons eerste leermomentje; kennis bijbrengen van de vaderlandse natuur. Dan leggen we ze de cameraatjes uit. KidzKlix werkt met gesponsorde Nikon Coolpix cameraatjes die speciaal zijn ontwikkeld voor jonge kinderen. Ze mogen vallen en kunnen onder water. Dan volgt zo’n 1,5 à 2 uur een fotowandeling door een natuurgebied in de omgeving van de organisatie. Gedurende dat fotorondje leggen de fotografen uit wat ze zien. Kort en boeiend en dan worden minimale instructies gegeven voor het maken van een scherpe foto.  Verder laten we de kinderen helemaal hun eigen ding doen. Dat willen wij zelf tenslotte ook. En dat levert verassende resultaten op. Kinderen laten zich nog niet remmen door techniek. Kinderen maken spelend fouten en leren daar zelf het meeste van. Bovendien leggen ze de lat nog niet zo hoog dat ze meteen beroemd willen worden. Je ziet ze eigenlijk meer foto trofeeën verzamelen. Het is heel boeiend om te zien aan de hand van hun foto’s hoe hun kijk op de wereld is. De een heeft al een brede scoop op het landschap en de ander kan het niet ieniemienie genoeg zijn. En er is ook een verschil tussen jongens en meisjes. De boys gaan al snel de competitie aan en de meiden werken graag samen.

KidzKlix campagnebeeld-01KidzKlix campagnebeeld-01    KidzKlix campagnebeeld-05KidzKlix campagnebeeld-05

Is techniek dan helemaal niet aan de orde? Jazeker wel. We leggen ze uit dat je bij weinig licht snel onscherpe foto’s krijgt en dat je goed stil moet zitten. En dat je meer dan één foto moet maken van hetzelfde onderwerp, zodat je steeds beter wordt. Een interessant gegeven is ook dat kinderen van nature de gulden snede toepassen. Dat leren ze later overigens weer af als we ze wiskunde les gaan geven. Kinderen experimenteren ook veel meer. Het kikkerperspectief is heel populair, evenals de tegenlicht opname. Niet altijd bewuste keuzes, maar ze laten zich in ieder geval niet remmen om iets onconventioneels te doen. Verder komen begrippen als perspectief, scherpte/diepte, lichtval, contrast versus harmonie en beeldrijm aan bod. Maar pas bij de plenaire fotobespreking. In het veld belasten we ze daar nog niet mee. Het gaat om de beleving tenslotte.

Competitie element om te stimuleren

Nadat de kinderen de cameraatjes weer hebben ingeleverd, sorteren de fotografen de mooiste foto’s uit en die worden meteen gepresenteerd en wederom van commentaar voorzien; herhaling van de gefotografeerde soort en een toelichting op de fotokwaliteiten. En er worden vooral heel veel complimentjes gegeven. Omdat de kinderen vooraf een selfie hebben gemaakt, kunnen we hun foto’s achteraf matchen. Soms is er een prijs voor de mooiste foto van de dag, die door de kinderen zelf wordt gekozen. Vooraf hebben we de kinderen al verteld dat alleen de mooiste foto’s zullen worden getoond. Onze ervaring leert dat ze die stimulans omzetten in nog meer focus. Overigens winnen gemiddeld meisjes vaker de prijs voor de mooiste foto van de dag dan jongens. Daar hebben we nog geen wetenschappelijke verklaring voor.

Kijk maar eens op de website (www.kidzklix.nl) bij de blogjes wat er zoal wordt gefotografeerd. Daar kunnen veel grote mensen fotografen ook nog wat van leren. Al was het alleen maar dat plezier gaat voor prestatie.

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2017/10/bewustwording-door-beleving Wed, 18 Oct 2017 08:09:34 GMT
Uilenliefde http://bartfotografie.eu/blog/2017/7/uilenliefde Het begon allemaal met een mooie gesponsorde nestkast van Vivara. Via de post kwam hij binnen. Zo’n grote groene met een klep en een heel groot gat van voren. Helemaal ontworpen voor de bosuil. Maar waar hang je nou zo’n groot ding? Van de boswachter mocht het weer eens niet aan de andere kant van het hek. Dus dan maar in mijn eigen tuintje vlak naast de slaapkamer. Aan een grote dikke oude spar. Nou dat heb ik geweten!

De eerste drie jaar leverde de kast geen uilen op. Tweemaal waren de holenduiven hen voor en eenmaal de boommarter. Die gebruikte de kast als lunchroom. Ik vond er aan het einde van het seizoen een eekhoorn, twee holenduiven, een merel en twee vetbollen in terug. Alles afgekloven natuurlijk. Eet smakelijk! Maar dit jaar was het al heel vroeg in januari raak. Hoorden we eerst nog het ge-oe-hoe van meneer uil, later werd het al snel beantwoord met het ge-kie-kie van mevrouw uil. En zoals u weet zijn het nachtdieren en zoals u nog niet weet, ik ben ik dat vooral niet. Lig je in het begin nog met een bonzend hart te luisteren naar deze prachtige en toch ook spannende natuurgeluiden, na een paar dagen worden de oordoppen uit het medicijnkastje gehaald. Natuur is leuk, maar je moet er wel doorheen kunnen slapen.

Al gauw werd duidelijk dat het uilenpaar de uilenliefde had bedreven en dat daar eitjes van waren gekomen. Kijk daar kun je me dan wel weer voor wakker maken. Onbewust ga je dan toch ook in een soort vaderstand staan en wordt er geobserveerd, beschermd en geanalyseerd. En er wordt overal informatie vandaan gehaald. Dan blijkt overigens ook hoe weinig mensen van bosuilen afweten en dat de echte deskundigen best zuinig zijn met hun specifieke informatie. Voor mij een mooie kans om door pure observatie die kennis zelf dan maar op te doen. Het zijn buitengewoon leerzame weken geweest. Slapen kunnen we altijd nog.

Je zou ze natuurlijk ook gewoon hun ding kunnen laten doen, maar u begrijpt er liggen fotokansen op de loer! Voor een webcam was het te laat en voor nachtfoto’s heb je dure spullen nodig. En ik heb moeite met flitslicht bij vliegende beesten. Ze zullen zich maar te pletter vliegen tegen hun eigen voorgevel. Uiteindelijk hebben we na overleg, ik neem dit soort beslissingen tegenwoordig niet meer alleen, besloten te wachten tot we takkelingen hadden en de uilen gewoon hun ding te laten doen.
 

Zal ik wel, zal ik niet. Nog niet wetende dat er drie broertjes en zusjes zaten te duwen in z'n rug.Zal ik wel, zal ik niet. Nog niet wetende dat er drie broertjes en zusjes zaten te duwen in z'n rug.

15 mei was het dan zover. De bosuilen hadden er flink de tijd voor genomen. Midden op de dag hing er een eerste uilenpuber uit de kast. Niet veel later volgde de tweede. Omdat ze er zo lang voor nodig hadden, hadden de jongen al flinke slagpennen aan de vleugels en dus zaten ze in een mum van tijd veel te hoog takkeling te wezen. Weg fotokans. Althans dat dachten we op dat moment. Een paar dagen later zouden we naar de bijeneters vertrekken en dus besloten we (alweer in goede harmonie) de kast maar even schoon te maken. Toen ik de kast opende, zaten er tot onze grote verassing nog twee veel kleinere jongen in. Er kan, bleek bij navraag, wel zeven dagen tussen zitten. Bij te weinig muizen worden ze zelf geconsumeerd, maar in dit geval kregen ze de kans van hun broertjes of zusjes en hun ouders om zelf ook uil te mogen worden. Sorry beste vogelpuristen, maar die fotokans hebben we dan maar gepakt. We waren tenslotte per ongeluk een soort peetvader en peetmoeder geworden.
 

Oeps, nog twee nakomertjes.Oeps, nog twee nakomertjes.    Sorry uilenkindertjes, natuurfotografen zijn nogal storend.Sorry uilenkindertjes, natuurfotografen zijn nogal storend.

Wat er toen gebeurde is een van mijn mooiste natuurervaringen. Mijn vriendin die normaal op de tafel springt voor een muis, pakte heel kordaat de twee jonge uilen van me over voor een late foto shoot. Ik zag ineens een stralend gezicht dat met veel zelfvertrouwen en handigheid de twee uiltjes liefdevol op hun tijdelijke podium plaatste en kort daarna weer terug in de kast. En dat om mij mijn plaatjes te kunnen laten maken. Zoveel opoffering had ik nog niet eerder meegemaakt. Of was het vooral moederliefde? We hebben er van puur geluk in ieder geval samen een potje bij staan janken. Uilenliefde is besmettelijk!
 

Liefde overwint alle angsten.Liefde overwint alle angsten.

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2017/7/uilenliefde Thu, 20 Jul 2017 08:14:46 GMT
Nagellak en ander ongemak http://bartfotografie.eu/blog/2017/4/nagellak-en-ander-ongemak Eindelijk is het grauw en de kou van koning winter uit de lucht en genieten we van het blauw en de vrouw in de lente. Want plotseling is kleur weer van belang. We gaan weer plagen en behagen, want er hangt iets in de lucht; hormonen! Het voorjaar is van de voortplanting, als je geluk hebt. En om de kansen te vergroten, heeft de natuur daar van alles op gevonden.

Dieren zijn precies als mensen?

Ik mag graag parallellen trekken tussen het dier en het mensenbeest. Vaak gaan ze mank, maar ook heel vaak zie je verassende overeenkomsten. Of juist schokkende tegenstellingen. Bekend is natuurlijk dat wij mannen nogal saai zijn als het om verleiden gaat. Verder dan een beetje gel in je haar en een duur maatkostuum kom je meestal niet om in de smaak te vallen. Onze vrouwtjes hebben veel effectievere middelen. Geuren en kleuren zetten zij in. Vooral rood schijnt het erg goed te doen. Op nagel en lip wordt deze eyeopener gesmeerd. Appellerend aan iets dat wij mannen graag zouden willen bezitten. Maar heeft de mandril de kleuren precies op de goede plek en nergens anders, worden wij nog even om de tuin geleid voordat we ons doel hebben bereikt.

Op mij heeft het een averechts effect al die misleidende kleuren. Vooral felle kleuren betekenen voor mij oppassen geblazen. Zo vind ik de nasmaak van een lippenstiften-kus nogal een afknapper. En rode nagels laten rode sporen achter. De femme fatale is volgens mij weinig succesvol met haar strategie. Begeerd wordt ze zeker, maar zelden ten huwelijk gevraagd.

Kleuren maken de man

Felle kleuren in de natuur hebben vaak een dubbele betekenis; vruchtbaar of giftig. En als je een beetje pech hebt allebei. Er sneuvelen heel wat heren na de daad. Aangetrokken door iets onweerstaanbaars als balts en feromonen, werd het hun laatste kunstje. Maar meestal zijn zij het zelf die behagen. Uitgedost met de mooiste veren, vechten zij om de voorrang bij de meestal nogal saaie dames. Logisch, want die moeten daarna ongezien op de eieren en de pullen passen. Misschien is dat wel de reden waarom onze dames nadat ze zo opvallend mogelijk in het huwelijk traden, daarna nogal onopvallend achter de schermen verdwijnen. Even uit het zicht, belangrijker zaken te doen.

Er zijn dieren die veel geëmancipeerder zijn dan wij. De fuut is zelfs nogal unisex. Zowel in kleed als in zorgtaken. En voor de kinderen zorgen dat doen de meeste dieren heel gelijkwaardig. Voordeel is wel dat als hun taak erop zit, ze beiden het gezin verlaten om de rest van het jaar een beetje te lanterfanten. Ja, zo kan ik het ook!

En dan heb je nog de travo’s onder de dieren; ‘sneaky fuckers’ genoemd. Zij dossen zich uit als het vrouwelijk geslacht (dus saai werkt soms ook) en proberen ongemerkt en zonder ervoor te hoeven knokken, de dames heer en meester te maken. ‘Onze’ grutto schijnt daar ook heel goed in te zijn. Net zo misleidend overigens als zijn uitverkiezing tot nationale vogel.
 

BaltskleedBaltskleed   BroedkleedBroedkleed

Wie leidt hier de dans.Wie leidt hier de dans.   Maak je blauw voor een vrouw.Maak je blauw voor een vrouw.

Als je geen zin hebt om te knokken, moet je je vermommen.Als je geen zin hebt om te knokken, moet je je vermommen.   Bezint eer ge spint.Bezint eer ge spint.

Tijd voor een kleurtje

Het voorjaar trekt ons als natuurfotograaf natuurlijk waanzinnig. De blauwe kikkertjes, de gele, witte en paarse blommetjes, het prachtkleed van onze vogels, het frisse groen van boom en struik en de eindeloze blauwe luchten, maken dat de fotohormonen door het fotografen lijf gieren. Ik vind het een onrustige tijd. Er gebeurt zoveel tegelijk en je wilt niets missen. En laat het nou ook meteen de drukste tijd van het jaar zijn qua carrière. Zin in van alles, maar tijd te kort. Ik zou blij zijn als het weer zomer is. Kunnen we lekker met onze witte lijven de zon in om te proberen ook een lekker kleurtje te krijgen. En niet alleen voor de vitamientjes, want een kleurtje op je huid dat behaagt. Trek een fel rode bermuda of een mooi rood jurkje aan en voor je het weet kom je weer niet aan fotograferen toe.

Gelijkenissen met bekende personen of dieren berust op puur toeval.

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2017/4/nagellak-en-ander-ongemak Tue, 18 Apr 2017 14:24:31 GMT
Plaatjesmakers http://bartfotografie.eu/blog/2017/2/plaatjesmakers Ik kom er niet onderuit; segmenteren en doelgroep denken. Het zit in de aard van het beestje. Heb er een kwart eeuw mijn geld mee verdiend. Je hebt er eigenlijk niks aan, maar het sorteert zo lekker. En soms begrijp je net even beter waarom een foto is geworden zoals hij is geworden. De maker achter het kunstwerk is vaak nog boeiender dan het kunstwerk zelf.

De ‘ik-ben-een-natuur-fotograaf’ plaatjesmaker
Als je aan een kok vraagt wat hij doet qua professie, dan zegt hij vast nooit dat hij een pannenkoekenbakker is. Hij is kok en hij kookt. Maar als je aan een fotograaf vraagt wat hij fotografeert, dan komt er vaak wat voor te staan. Dan is hij ineens reclamefotograaf, sportfotograaf, oorlogsfotograaf, bruidsfotograaf, of natuurfotograaf. Wordt het gesprek dan anders, of is het een speciaal ambacht? Kun je het een wel zijn en het ander niet? Horen daar andere spullen bij, vraagt dat andere technieken? Ik hoorde laatst een standhouder op een beurs (hij verkocht fotospullen) vragen aan een stand bezoeker (die zocht fotospullen); bent u beroepsfotograaf? Het antwoord luidde; ‘nee ik ben natuurfotograaf’. Ja dat zegt natuurlijk veel.

De ‘als-je-maar-lol-hebt’ plaatjesmaker
Deze plaatjesmaker beleeft aan iedere hobby veel plezier. Lekker bezig zijn, mensen ontmoeten, een babbeltje hier en daar en een rokertje op zijn tijd. Hij heeft het zo naar zijn zin, dat er van fotograferen eigenlijk weinig terecht komt. Gaat met alle excursies mee, heeft een cameraatje cadeau gekregen, of op de kop getikt en weet hoe hij aan en uit moet en waar dat groene knopje voor is. Het gaat hem niet om de kwaliteit, maar om de gezelligheid. Je kunt ze er goed bij hebben voor de relativering en de sfeer. Je komt alleen zelf niet aan fotograferen toe.

De ‘het-mag-best-wat-kosten’ plaatjesmaker
Hij heeft gecasht en besloten dat de fotografie voor een nieuw leven gaat zorgen. De beste spullen worden gekocht en de verste reizen worden gemaakt. Als blijkt dat al die dure speelgoedjes best ingewikkeld zijn, dan worden er masterclasses gevolgd. Daar leren ze van de master dat de spullen niet deugen of incompleet zijn, dus wordt er opnieuw geïnvesteerd. Na een jaar van frustraties (het werkt niet!) en teleurstellingen (ik win nooit wat!) gaat de boel op marktplaats en wordt er een golfuitrusting gekocht. Of een vliegvisuitrusting, of een jachtuitrusting, of een oldtimer. En natuurlijk een ‘eenvoudig’ toestelletje voor in de binnenzak. Want opgeven doen we natuurlijk niet!

 

Lekker crea bea met jezelf.Lekker crea bea voor jezelf. Lekker crea bea met jezelf.Als het er maar opstaat. Verre reizen, dure spullen.Verre reizen, dure spullen. Ik heb niks met macro.Ik heb niks met macro. Start van een nieuwe carrière.Start van een nieuwe carrière. Hoe platter, hoe beter.Hoe platter, hoe beter.


De ‘als-het-er-maar-op-staat’ plaatjesmaker
Je ziet het steeds vaker; fotografen die met een smartphone of tablet zwaaiend in de lucht een landschap staan te platen. Dat zijn de platte plaatjesmaker. Resolutie nog nooit van gehoord en later is nog ver weg. Ik ben nu hier en ik maak een plaatje voor daar. En dat daar is meestal iets van een instant wegwerpforum. Flikker het maar op Flickr, ram het maar op Instagram, maak hem zoek op Facebook en Pinterest of Zoom.nl, dat komt later wel. Mocht dit type plaatjesmaker de oversteek wagen naar iets driedimensionalers, dan blijft het adagium ongewijzigd; als het er maar op staat en vermoei me niet met techniek. Dat doen die apparaten toch voor je?

De ‘rest-kan-me-niet-boeien’ plaatjesmaker
De specialist onder de plaatjesmakers. Eenmaal wat goeds gevonden, nooit meer wat anders. Camera voldoet, net als het onderwerp. Ooit begonnen met tuinplanten te fotograferen in de eigen tuin. Later kwamen daar de tuinplanten van de buren bij en weer later werden reisjes gemaakt naar de mooiste tuinen van Europa. Maar altijd bleef het vooral de bloem die boeide. Ik heb aan de andere kant ook wel eens natuurfotografen horen verklaren dat ze niets met macro hebben. ‘Doe mij maar beesten, de rest boeit me niet’ zeggen ze dan. Feit is dat deze eenzijdige plaatjesmaker vaak een hoog niveau haalt in zijn eigen comfortzone. Wat zou er gebeuren als hij een tijdje iets heel anders heel boeiend zou vinden?

De ‘ik-fotografeer-alles-wat-los-en-vast-zit’ plaatjesmaker
Dit is de swaffelaar onder de plaatjesmakers. Hij richt op ongeveer alles zijn lans, uh lens. Hij vindt alles leuk, maar blinkt nergens in uit. De generalist heeft altijd iets te schieten. Dat is zijn voordeel. Nooit op zoek naar dat ene, altijd tevreden met alles. Het is de fotograaf van het ‘lucky shot’. Er zit altijd wel iets tussen. Hij waait met alle winden mee, maar inspireert anderen en brengt ze op nieuwe ideeën.

De ‘ik-fotografeer-alleen-voor-mezelf’ plaatjesmaker
Dat is de kunstenaar onder de plaatjesmakers. Meestal ook de praatjesmaker onder de plaatjesmakers. Hij bedrijft zijn kunst alleen voor zichzelf en het boeit hem niet wat anderen ervan vinden. Post zichzelf ondertussen suf op forums en stuurt elke dag wel iets in voor een fotowedstrijd. En wint hij wat, dan veinst hij stom verbaasd te zijn en zonder enige emotie.
Ik heb onlangs het volledige negatieven archief van mijn vader plaatjesmaker moeten weg gooien. Geen bestemming voor gevonden. Niemand was geïnteresseerd. De man fotografeerde dus uiteindelijk zijn hele leven alleen voor zichzelf zonder dat te weten. Maar wie droomt er nou niet van om een onsterfelijk fotoarchief na te laten?

De ‘ik-wil-een-nieuwe-start-maken’ plaatjesmaker
Deze zie je steeds vaker. Geboren uit de crisis of uit de schoot van het UWV. Baalt van zijn baan of zijn langdurige werkeloosheid en droomt van een nieuwe carrière als beroepsnatuurfotograaf (sinds kort een nieuw beroep). Schaft met financiële ondersteuning van anderen alle noodzakelijke gereedschappen aan voor zijn nieuwe klus. Begint eerst met familiefeesten en partijen, kijkt de kunst af van toekomstige collega’s, speelt leentjebuur voor soorten en locaties en maakt een website en visitekaart. Doopt al zijn vroegere vakanties om tot fotoreizen en strooit zijn oude fotoalbum uit op social media. Blijft nog wel part time werken, want hij heeft er eigenlijk geen vertrouwen in dat het ooit gaat lukken.

De anonieme plaatjesmakers
Regelmatig kom je op fora echt fantastische foto’s tegen. Gemaakt door hobbyisten die in hun vrije tijd zo af en toe wat fotograferen. Hebben meestal een compact-, hybride- of tegenwoordig ook een heel aardige systeemcamera. Voor een groot deel geholpen door veel automatisering, maken ze de meest geweldige plaatjes. Het is de grote fotomassa. Hebben geen ambities, maar weten wel hoe met het apparaat om te gaan en trekken er lekker op uit. Delen met het grootste gemak al hun bijzondere vondsten met ongeveer iedereen en zijn vaak lid van een fotoclub of groenvereniging. Hun foto’s vinden gemakkelijk de weg naar zuinige uitgevers en gratis fotostock, want geld hoeven ze er niet aan te verdienen. De eer is voor dit type plaatjesmaker al ruim voldoende.

Ach nostalgie. Ik word er soms weemoedig van. Welke plaatjesmaker ben jij eigenlijk?

PS overal waar hij/zijn staat, zou het dus net zo goed zij/haar kunnen zijn. Gelukkig steeds vaker zelfs.

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2017/2/plaatjesmakers Sun, 05 Feb 2017 15:58:08 GMT
Aardappeloogst Biddinghuizen oktober 2016 http://bartfotografie.eu/blog/2016/10/aardappeloogst-biddinghuizen-oktober-2016 Meekijken bij de boer, dat vind ik al een feest vanaf mijn vroegste jeugd. Het 'maken' van voedsel vind ik fascinerend. De combinatie van natuur en cultuur in haar opperste gelukzaligheid. Tenminste vanaf de buitenkant. In de loop der jaren heb ik wel geleerd dat boer zijn ook keihard is. Vaak ben je volkomen afhankelijk van externe factoren. Het weer is daar natuurlijk de meeste voor de hand liggende van, maar ook overheid, internationale markten, milieuregels, ziektes, etc., overkomen je gewoon als boer. Anticiperen, aanpassen, met alle winden mee kunnen waaien, dat is een belangrijke eigenschap van een goeie boer. Maar het is niet verwonderlijk dat opvolging steeds moeilijker wordt. Wat zou jij als goed opgeleide jongen (en soms meisje) nog moeten zoeken in deze bedrijfstak met zoveel onzekerheden. Iedere keer als ik weer een oogst mag vast leggen in een fotoreportage, dan zie ik toch veel voordelen. Behalve dat het prachtige producten zijn die je kweekt en dat je er een samenleving mee draaiende houdt, is de buitenlucht, de seizoenen, het fysieke werk, de natuur, de vrijheid en kameraadschap een mooi tegenwicht voor al die onzekerheid. Want waar heb je die zekerheden nou wel in deze maatschappij. Mij zie je niet meer in een kantoor en in een file. Veel van boeren geleerd in mijn leven. Voor mij is de boer nog altijd troef!



 

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/10/aardappeloogst-biddinghuizen-oktober-2016 Thu, 13 Oct 2016 14:06:43 GMT
Zoom eens uit! http://bartfotografie.eu/blog/2016/10/zoom-eens-uit Inzoomen is in. Altijd maar focussen, op zoek naar details, de verborgen gebreken, de kleine lettertjes. Hollanders zijn van het kokeren en het cocoonen. Je eigen kleine wereldje maken, zodat de grote boze buitenwereld een ver van je bed show wordt. Samen hebben we het leuk, de anderen zoeken het maar uit. Wat is er over gebleven van die VOC mentaliteit?!

Geen misverstand, ik was geen fan van Balkenende en wordt het ook niet van Wilders. De een geloofde dat iedereen het met iedereen leuk moest hebben, de ander denkt nog steeds dat er een superras bestaat. De wereld is hun maatbeker, maar vol is al gauw te vol. Er met een ouwe schuit op uit trekken en de wereld verkennen met een open blik, dat is er al lang niet meer bij. Alleen thuis is het pluis.

Wat ze beiden gemeen hebben is hun kokervisie. Beiden worden geleid door een heel oud boek dat al een paar honderd jaar nogal achterhaald is. De wereld is veranderd, maar sommigen hebben daar wat meer tijd voor nodig. Wat zou het schelen als je de blik had van een kosmopoliet. Of van een kosmonaut. Die van Wubbo Ockels bijvoorbeeld. Dat je met je helicopterview (of vanuit een raketje) naar de nietigheid van onze aardkloot kon kijken. En dat je je zou realiseren dat al dat geneuzel nogal onbeduidend en contraproductief is op een schaal van aarde tot heelal.

Zoom-eens-uit-01 Zoom-eens-uit-01 Zoom-eens-uit-01 Zoom-eens-uit-01 Zoom-eens-uit-01 Zoom-eens-uit-01

Ik betrapte mezelf erop in het begin van mijn natuur fotocarrière (voor wat het waard is op de schaal van Bart Stornebrink tot Fred Hazelhof), dat het heilige doel was om vooral zo dicht mogelijk op je onderwerp te kruipen. Pas dan kon je laten zien dat je alles onder controle had. Je kon je onderwerp blijkbaar dresseren en je beheerste je fototechniek. En als beloning oogstte je applaus voor je facetoogjes en je headshots. Pas veel later toen ik besefte dat de natuur alleen kan bestaan dankzij biotopen en ecologische hoofdstructuren, zoomde ik uit voor ‘the big picture’. Mijn adagium werd; de context is belangrijker dan het onderwerp. Waar woont het, wat doet het daar en kan het zonder dat wel overleven. Natuur kreeg structuur. Ook niet heel romantisch, maar wel cruciaal. Alles heeft met elkaar een verbinding en juist die verbinding in beeld brengen is de uitdaging. Beestje in het kadertje, daar staan de veldgidsen al vol mee.


Ooit werd ik na een lezing ‘beschuldigd’ van het maken van louter registratieplaten. Nee dan de lensbaby babes het zaaltje daarnaast, die maakten pas kunst. Ik liep weer eens een trend achter. Maar na-apen en meedoen levert wel ervaring op. Weten wat je niet meer wilt, dat weet je pas nadat je het hebt uitgeprobeerd. Dus heb ik me ook een tijdje bekwaamd in hele dromerige, onscherpe foto’s met veel extra lampjes, kartonnetjes en andere decorstukken. Niet bevallen. De Libelle is niet mijn opdrachtgever.

Zoom-eens-uit-09Zoom-eens-uit-09 Zoom-eens-uit-10Zoom-eens-uit-10 Zoom-eens-uit-11Zoom-eens-uit-11 Zoom-eens-uit-12Zoom-eens-uit-12 Zoom-eens-uit-13Zoom-eens-uit-13 Zoom-eens-uit-14Zoom-eens-uit-14

Nou is het tegenovergestelde ook niet heel origineel meer. Met je groothoek naar de wereld kijken. Zelfs de macro groothoek heeft zijn intrede gedaan. Maar ook daar hebben we al Baas boven baas. Mijn pleidooi is eigenlijk om het lekker allemaal gewoon te proberen. Maar begin dan eerst eens van buiten naar binnen waar te nemen. Te genieten, te verwonderen, te onderzoeken. En duik niet meteen met je neus in de boter. Die koetjes in een grazige wei zijn de oorsprong van dat smeersel. En zonder die prachtige wolkenluchten kan het gras niet groeien. Pas in laatste instantie maak je die prijswinnende foto van een mol op molshoop. Of makkelijker, een bij op boterbloem. Met je groothoek, dat dan weer wel. Want anders is het ook maar weer een gewone ‘registroatieploat’.

 

Zoom-eens-uit-21Zoom-eens-uit-21 Zoom-eens-uit-22Zoom-eens-uit-22 Zoom-eens-uit-19Zoom-eens-uit-19 Zoom-eens-uit-20Zoom-eens-uit-20

Zoom-eens-uit-17Zoom-eens-uit-17 Zoom-eens-uit-18Zoom-eens-uit-18

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/10/zoom-eens-uit Mon, 03 Oct 2016 16:31:12 GMT
Viroinval 2016 http://bartfotografie.eu/blog/2016/7/viroinval-2016 Het is elk jaar weer een gok of we de vlinderreis op tijd plannen. Tenslotte moet je ergens een datum prikken en een hotel boeken. Kom je te vroeg, dan heb je wel orchideetjes, maar misschien nog te weinig vlinders. Kom je te laat dan zijn die al uitgebloeid, maar vliegen er wellicht meer vlinders. Dit jaar hadden we 'the best of both worlds'. Door een koude en natte lente was er nog genoeg vers in juli. Want dit jaar gingen we wat later van start. Drie dagen op om 5.00 uur om het vroege licht te pakken dat op koude vlinders schijnt. Het was het beste jaar tot nu toe. Zoveel vlinders! De teller is uitgekomen op 22 soorten. En dat is voor 2,5 dag fotograferen heel netjes. De dambordjes waren ook dit jaar weer over vertegenwoordigd. Het is helemaal hun biotoop.


Met een leuke groep van BirdingBreaks hebben we genoten van de Viroinval en van de gastvrijheid van hotelier en meesterkok Chris. Hotel Calestienne is echt de moeite waard. Al zou je die hele vlinder expeditie overslaan, dan heb je er nog een zalige tijd. Ik overweeg om volgend jaar een eigen expeditie op te zetten in het vroege voorjaar zo half mei en de late editie weer met BirdingBreaks te ondernemen. The best of both worlds. Zie je in 2017!

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/7/viroinval-2016 Tue, 19 Jul 2016 04:22:10 GMT
Wie het kleine niet eert... http://bartfotografie.eu/blog/2016/7/wie-het-kleine-niet-eert Ik val mijn hele leven al op klein. Ik weet ook niet waardoor dat komt. In mijn ouderlijk huis was iedereen gemiddeld, ben zelf 1,84 m en heb ook geen minderwaardigheidscomplex. Maar klein is fijn. Op welk vlak dan ook. Alleen kleinburgerlijk trek ik niet, maar voor de rest kan het me niet ieniemienie genoeg zijn.

Misschien komt het doordat ik van nature een pure mismatcher ben. Wat in is, is voor mij zo ‘out’ als maar mogelijk is. Meedoen met de meute, daar heb ik geen talent voor. Maar big is nu dus bioetifoel. Overal grote, dikke mensen, auto’s die steeds groter worden, de Big Mac wordt elke week bigger (de prijs wel elke week smaller) en onze ego’s hebben reusachtige proporties bereikt.
Tijdens het EK voetbal hadden de verslaggevers het telkens over de kleine landen. Daar werd natuurlijk het aantal inwoners mee bedoeld. Mag ik hopen. Want als daar een oordeel onder schuil gaat, dan gaat dat oordeel schandalig mis. Alle kleine landen hebben bewezen groots te zijn in hun beschaving en hun mentaliteit. De grote landen blonken vooral uit in grootse zelfoverschatting en hun volgelingen hadden vooral last van de grote waanzin.

Paarden....    ....poep.
Nog een big, bigger, huge gevalletje is natuurlijk de jaarlijkse uittocht naar de Afrikaanse savannes (het werd tijd voor een bruggetje). Daar gaan we met z’n allen de Big Five scoren. En ook hartstikke leuk is het om er eentje in de Nederlandse polders te verzinnen. Wie ze kent mag ze opsommen. Of uploaden. Hoe zou de ‘little five’ er eigenlijk uit gaan zien. Kunnen we een grote wedstrijd voor uitschrijven. Er is vast wel weer een groen forum te vinden dat zit te springen om kleinburgerlijk volksvermaak.

Groot edelhert...   ....versus kleine zandloopkever

Kijk, beesten fotograferen is natuurlijk veel makkelijker als ze een beetje in je kadertje passen. Bovendien zie je ze eerder. We gaan naar Alaska voor het eland, naar Oeganda voor de gorilla, naar India voor de tijger, naar Spitsbergen voor de ijsbeer en naar de Oostvaardersplassen voor het konikpaard. Met grote verwachtingen in ons hart en vele millimeters in onze tas. En op al die plekken lopen we blind voorbij aan het kleine schoons dat de natuur ons ook daar beneden te bieden heeft. Of we zien het niet, of we hebben stramme botten. Bukken wordt steeds lastiger en ogen hebben een keer een bril nodig. Meestal kost het ons dus veel meer moeite om daar een fatsoenlijke plaat van te maken. Teveel techniek en teveel fysiek. Met je nieuwe 150-600 mm een olifant platen vanuit een comfortabele Jeep is tenslotte veel makkelijker dan met je 100 mm achter een sprinkhaan aan tijgeren. Dus fort met de geit, kilometers maken om je doelen te bereiken; kaarten vol met dikke dieren. Of schiet ik nou met een Canon op een mug?

Grote grazer....    ....kleine vlinder

Wie het kleine niet eert, die heeft nog weinig geleerd. Puur gezien vanuit ecologisch perspectief (ligt heel dichtbij kikkerperspectief), begint alles tenslotte bij het kleine. Maar ook technisch gezien is het oefenen op kleine onderwerpen dé basis om je techniek goed onder de knie te krijgen. Dan leer je over scherpte en diepte. Dan leer je het scherpstelpunt goed te plaatsen, stabiel te werken, te kaderen, te timen, te stabiliseren en te experimenteren. Pas als je dat beheerst, dan ben je klaar voor het grote werk. Want behalve dat dan je onderwerp veel verder weg staat, ligt, zit, of holt, het blijft toch een technisch ding om het goed in beeld te brengen. Hoeveel fotografen komen niet teleurgesteld terug van hun verre dure reis, omdat het allemaal wat tegen valt qua scherpte en belichting. Lekker thuis oefenen in je achtertuin! Of toch maar een keer de Big Five van Nederland (weet u ze al?), als je dan echt niks hebt met de natuur onder kniehoogte. Kun je tenminste nog een keer terug om het over te doen.

Sluit je ogen niet....    ....voor het kleine strandleven.

Ik was onlangs met een (niet al te grote) cursist op pad om te gaan fotograferen ergens op de Veluwe. Je weet maar nooit wat je tegen komt op de Hollandse savanne; herten, zwijnen, vossen, dassen, allemaal lekker groot en lekker spannend. We kwamen uit op een akkertje dat bekend staat om zijn reeën populatie. Er bloeiden veel distel en koninginnekruid en het miegelde er van de vlinders. We hebben bijna de hele dag doorgebracht op nog geen honderd vierkante meter. Haar reactie was achteraf; ‘ik heb nog nooit zoveel leuke kleine beestje bij elkaar gezien’. Dat was het grote genieten voor twee kleine zielen. Een lange dag was omgevlogen.

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/7/wie-het-kleine-niet-eert Tue, 19 Jul 2016 03:43:40 GMT
The Bee-eater blues http://bartfotografie.eu/blog/2016/6/the-bee-eater-blues Van tegenslag daar word je groot van zei mijn vader zaliger altijd. Het kan niet altijd meezitten en het overwinnen van je tegenwind, brengt je ooit de wind in de zeilen. Niets zo opportunistischer dan een vogel. Als er maar genoeg te halen valt, dan kunnen ze veel verdragen. Tot de grens is bereikt. En daar zou je als fotograaf toch niet verantwoordelijk voor willen zijn?!

Ieder jaar gaan we bijeneters fotograferen in Frankrijk. Heerlijk een paar weken genieten van het trage Franse leven. Wijn, kaas en goed gezelschap doen me ieder jaar weer twijfelen of ik daar niet maar moet blijven hangen. Het is er zo vredig en vooral ook zo ‘laissez faire’, leven en laten leven. Niemand die zich met je bemoeit. Het oud Hollands struinen is daar nog toegestaan en elke boer biedt het recht van overpad. Franse Staatsbosbeheren kennen ze daar niet en de gendarmes hebben wel wat beters te doen. Maar wat dat is, dat weet ik eigenlijk ook niet.

De Europese bijeneter is een trekvogel en woont in Midden en Zuid-Afrika. Ieder jaar moet hij een flink eindje vliegen om onze gematigde klimaten te bereiken. Meer kans voor het nageslacht. Als ze het halen. Onderweg moet het tere beest woeste winden, kleverige stokken, jachtige jagers, staande netten en gevederde rovers van de eigen soort omzeilen om ook daadwerkelijk aan te komen op hun geboortegrond, ergens langs een traag stromende rivier op het serene Franse platteland. Een hele tour. En dan maar hopen dat het een beetje lekker weer is als hij aankomt.


Voor dag en dauw undercover. Verstoring nihil.

Wij natuurfotografen - met name van de vogeltjes soort - zetten graag een tentje op daar waar ook de vogels zijn. Een schuiltentje wel te verstaan, want slapen dat doen we in een luxe Gite. Hoewel je na een paar uur turen door een gaasje, ook leert slapen op een klapstoeltje van vijftien euro. De wekker vroeg en voor dag en dauw de ritsen dicht, zodat de vogels geen last van jou hebben als ze zelf aan de dag beginnen. Wat is er nou mooier dan om de zon op te zien komen en de natuur tot leven. Alles doet zijn ding, onkundig van jouw aanwezigheid. Het mooiste ochtendlicht beschijnt je eerste vogels als ze wakker worden. Ze hebben de nacht doorgebracht in de bomen. Je onderdrukt je jachtkoorts nog enkele minuten, totdat de vogels helemaal op hun gemak zijn en maakt dan voorzichtig je eerste plaatjes. Niets zo bevredigend als je merkt dat je opgaat in hun omgeving en het gewone vogelleven zijn gangetje gaat. Dat hebben we zo geleerd in Nederland. En als we nog niet weten hoe het moet, dan worden we daar wel fijntjes op gewezen door onze fijne fotocollega’s op hun fijne fotofora. En zo verkennen we met z’n allen de grenzen van het betamelijke.

Aan de rand van de broedwand intensief overleg waar we nou eens elkaar in de weg zullen gaan zitten. De bijeneter biotoop zoals je hem graag ziet. Helemaal voor hem alleen. Dieren volledig op hun gemak. Je bent onzichtbaar tenslotte. Op de uitkijk tot de kust weer veilig is. Hoe lang zou het deze keer duren.

Nee dan de Franse fotograaf. Die heeft zo’n fijn leven, dat hij na een nachtje doorzakken met vrienden geen wekker zet, maar op stap gaat als het hem (vrijwel alleen maar hemmen gezien de laatste tien jaar) zo uitkomt. En ook op de fotoplek nemen ze uitgebreid de tijd. Eerst even wat rondwandelen om te zien waar nog plek is en of je een struik in de buurt ziet waar je wat fotogeniek kachelhout in kan prikken. Velen van hen trekken daarna slechts een camootje over zich heen, anderen hebben weliswaar wat fatsoenlijkers om op te zetten, maar hebben geen idee waar je zo’n ding nou het beste neerzet. Het maakt ze eigenlijk ook niets uit. Ze zijn namelijk een dagje uit. Wat ze niet snappen is, dat ze een kolonie vogels minuten lang onnodig in de lucht houden en op plekken gaan zitten waar zij ze nogal in de weg zitten. Heeft dat arme beest al zoveel tegenwinden doorstaan, kan hij ook hier nog eens maanden lang natuurfotografen gaan zitten ontwijken.

Om 12.00 uur is het licht te hard en hebben wij er al vijf uur opzitten. We gaan lunchen en laten de natuur met ‘rust’. Precies op dat moment arriveert de volgende lichting. Een dagje uit van de lokale vogelwerkgroep. En geen veer beter. 100 vogels zien uren lang van boven het gedraal van 15 vogelrecreanten. Het is een wonder dat er ieder jaar weer zulke aantallen vogels deze hindernisbaan overleven. Ergens zie ik iets over het verwarde hoofd. Misschien moet ik toch eens iets anders leuk gaan vinden.

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/6/the-bee-eater-blues Sun, 12 Jun 2016 14:21:12 GMT
Het groene geluk en het witte goud http://bartfotografie.eu/blog/2016/5/het-groene-geluk-en-het-witte-goud Als je met natuurfotografie een beetje je centen wilt verdienen, dan heb je twee randvoorwaarden nodig; een goeie tipgever en een tolerante vriendin. In 2013 was één van mijn workshopdeelnemers zo aardig om mij de gouden tip te geven waar ik dat seizoen op wachtte. Mijn vriendin deed de rest; heel geduldig wezen.

Op een zonnig terras in wildpark het Aardhuis zaten we met enkele cursisten nog wat na te praten toen één van hen mij tussen neus en lippen meldde een groene specht in de tuin te hebben zitten. Nou hoor ik dat tientallen keren per jaar; ’bij ons in de tuin’, maar meestal levert dat een nogal lege tuin op met zo af en toe een dwaalgast. Cees, zo heette mijn tipgever, liet mij een vluchtig genomen bewijsplaatje zien van een verre boom met een groene vlek. Genomen vanachter zijn keukenraam. Zijn mededeling dat ‘hij’ daar nu behalve elke dag ook de hele dag zat, deed mij subiet een afspraak met hem maken. Op een halve vrije dag spoedde ik mij richting Arcen, Limburg. Wat je ver haalt is lekker zullen we maar zeggen. Na vorstelijk ontvangen te zijn door zijn bijzonder gastvrije vrouw, liepen we de tuin in. Niet heel groot, klein moestuintje links, een oude schuur rechts en een kippenren in het midden. Aan het eind stond een oude kersenboom, met een spechtengat op slechts anderhalve meter boven het maaiveld. Te mooi om waar te zijn. Postend vanuit de schuur was het wachten op bewijs. Eén van de toekomstige ouders inspecteerde al binnen een paar minuten het nest in aanbouw. Raak dus!

Met de gastheer maakte ik een deal. Ik zou een schuiltent strategisch in de boomgaard plaatsen waar hij dan regelmatig zelf ook in kon fotograferen. Ik zou enkele dagen samen met hem gaan zitten om hem wat fototechniek bij te brengen en naderhand zou ik hem een cursus Lightroom geven. Eén nadeel; wilde ik deze kans ten volle benutten, dan zaten er flink wat kilometers aan te komen, om nog maar te zwijgen van de vele uren van huis. Nou wordt dat huis vooral door mij alleen bewoond, dus wie maakt je wat, zou je denken. Maar veel van mijn vrije tijd steek ik ook in mijn lieve vriendin en die stond nu flink onder druk; de vrije tijd. Dus een nieuw leven als vrijgezel hing in de lucht.


Klaar voor de nieuwe wereld. Even opletten meneer de fotograaf. Onze werkplek gedurende een maand. Onopvallend en op gepaste afstand. Met een 500 mm vanuit een schuiltentje op ruime afstand gaat alles gewoon zijn gangetje. Pa komt nog even controleren of de kust veilig is.

De eerste afspraak maakte ik met Cees, nadat hij had gezien dat de spechten flink aan het hakken waren en elkaar daar vaak bij aflosten. Een mooie warming up voor het echte werk. Een hele mooie middag in onze vip loge was zo voorbij. Snel weer op weg naar de Veluwe. Een eetafspraak met de vriendin. Op weg naar huis ontdekte ik midden in het aspergeseizoen te zitten. Een briljant idee was geboren. Ik kook ze graag en mijn vriendin eet ze graag. Dus een bosje bloemen werd al gauw een bosje asperges bij thuiskomst. Ik had tijd gekocht. Het witte goud had zijn werk gedaan. Voor even.

Ik ga ieder jaar een paar weken naar de Bijeneters in Frankrijk voor een workshop. De groene specht kostte geld, de bonte bijeneter levert geld op. Met pijn in het hart moest ik het groene gezin achter laten. En mijn vriendin ook. Voor maar liefst drie weken. Nou wist ik dat zij er nog wel zou zijn als ik terug kwam, maar van de spechten was ik niet zo zeker.
De koude en natte lente in Frankrijk was rampzalig, maar die in Nederland had voor een vertraging gezorgd bij de opvoeding van het groene spechten gezin. Exact één dag na mijn terugkomst uit Frankrijk meldde Cees mij nog leven te zien rond de oude kers. En dus spurtte ik wederom zuidwaarts. Precies die middag gebeurde het. Op gepaste afstand was ik getuige van het uitvliegen van vier gezonde jongen. Ik heb zitten janken als een klein kind. Zoveel mazzel, zoveel schoonheid, het werd me even teveel. Al die tijd dat ik in een andere tent naast een Franse rivier had gezeten, waren zij groot gebracht door die twee grote groene kanjers.

Nadat ik Cees en zijn vrouw innig bedankte voor alle gastvrijheid, snelde ik naar huis met een extra grote bos asperges. Mijn vriendin was er inmiddels al wel aan gewend en dus was het alweer gewoon geworden. Toen ze mijn foto’s terug zag, begreep ze ineens waarom ik daar (bijna) alles voor over heb. Ze voegde daar nog aan toe; ‘lieverd, ik ben al lang blij dat ik een vent heb die liever in een schuiltent zit dan in een biertent. Ik spoedde mij naar de keuken waar ik de reeds uitgevlogen asperges in kokend water vleide. Groen voor de noodzakelijke verandering. We hebben er een mooie witte fles bij open getrokken.

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/5/het-groene-geluk-en-het-witte-goud Tue, 17 May 2016 11:39:14 GMT
Lenteleed http://bartfotografie.eu/blog/2016/5/lenteleed Gelukkig, het is weer lente. We kunnen weer naar buiten waar het nieuwe leven zich meldt. De natuur is weer net een rijk geïllustreerd poëziealbum. Het leven lacht ons toe, we krijgen er de kriebels van. Het is de hoogste tijd om weer fotografisch te vlammen. De wereld laten delen in al dat prille levensgeluk. Met een frisse blik naar de wereld kijken. We gaan er wat van maken!

Hormonen of framing?

We kunnen er niets aan doen. Het is onze hormoonhuishouding. Vrouwen hebben dat elke maand, mannen eenmaal per jaar. Je kunt het niet helpen, het is sterker dan jezelf. Je hele wezen wordt gestuurd door een onbekende kracht. Je handelen is ontoerekeningsvatbaar geworden. Gelukkig maar dat je hormonen lief voor je zijn, want welk leed zou je anders aan kunnen richten.

Ik vroeg me dezer dagen af of een moslimterrorist ook de lentekriebels heeft. Als je naar zijn frisse blik op de wereld kijkt, dan is zijn lente ook een nieuw begin. Een nieuwe wereldorde waar alleen maar gelijkgestemden in vrede met elkaar samenleven. Op zijn manier dan weliswaar. Maar hoe reageert hij op de frisse geur van lentebloesem, op het gezang van een lijster, of het zogen van een lammetje. Zijn zijn positieve hormonen inmiddels gesneuveld? Heeft hij überhaupt nog hor-monen, of alleen nog maar de-monen in zijn rancuneuze lijf.

De Praagse lente en de Arabische lente hebben net zoveel doden opgeleverd als een gemiddelde burgeroorlog. What’s in a name (frame)? Wij laten ons dus vooral leiden door ‘framing’. Een moslim is een terrorist en de lente is lief. We kunnen natuurlijk vanaf een roze wolk met een roze bril naar de wereld kijken. En ook dat is een nogal opgelegde vorm van beeldvorming. Het moet leuk zijn, er is geen leed en de baby’tjes komen met de ooievaar.


De meeste jonge dieren redden het niet voor hun eerste levensjaar. Voer voor anderen is hun lot. Meerkoeten moeders zijn helemaal niet zo lief. Ook zij doen wat gedaan moet worden om te overleven. Ook steenuilen hebben kindjes. Het is niet te hopen dat deze muis ook net moeder was. Survival by the numbers. Snoeken- en reigermoeders liggen op de loer.

Dood en verderf op Gods erf

Wist u dat er tijdens de lente de meeste slachtoffers vallen in je open lucht fotostudio? Van alle dieren die geboren worden is vijfenzeventig procent voedsel voor andere dieren. En dan is er nog een percentage dat het gewoon niet redt door kou en honger. Slechts tien procent van al dat liefs haalt het eerste levensjaar. ‘Servival of the numbers’. Hoe meer eitjes de pimpelmees legt, hoe groter de kans dat ze nog iets overhoudt aan het eind van de rit. Maar moeders laat wel haar elf nakomelingen zonder blikken of blozen van de honger sterven, omdat ze eerst zelf de laatste rupsen opeet. Want alleen daardoor kan zij weer een nieuw nest maken als er wel genoeg voedsel is. En roofvogels die bewust een extra jong opvoeden dat als voer mag dienen voor het sterkste jong, mocht het qua prooien een jaartje tegen vallen, dat is ook niet heel erg ‘schattig’. En niemand begrijpt waarom een meerkoeten moeder een deel van haar gezin moedwillig de nek omdraait. Zouden daar ook hormonen aan de basis liggen? Het zijn in ieder geval overlevingsstrategieën. Alleen heet dat in de natuur instinkt en hebben wij mensen vooral last van ons ego. Want als wij niet voor vol worden aangezien, dan slaan we van ons af. Dat is ons overlevingsmechanisme.

Maar laten we vooral genieten van onze hormonen tot ze weer zijn uitgewerkt. Laten we knuffelen wat we willen knuffelen, maak plaatjes van schattige beestjes, maar heb ook oog voor de predator. Snap zijn motieven en gun hem een plek op deze aarde. Want laat je alles in zijn waarde, dan zal het ook van waarde zijn.

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/5/lenteleed Tue, 17 May 2016 11:30:00 GMT
De tragiek van tradities http://bartfotografie.eu/blog/2016/3/de-tragiek-van-tradities Bent u iemand van de tradities? Vind u het ook belangrijk dat alles blijft zoals het vroeger was, toen alles nog beter was? Tradities of rituelen zijn belangrijk voor de cohesie in een samenleving. Ze houden de boel een beetje bij elkaar en helpen soms om trauma’s te verwerken. Maar ze zijn ook onderhevig aan evolutie. Helaas vaak niet van de mens zelf, maar van het geplaagde onderwerp.

Deze maand was het weer zover. Jaarlijks bakkeleien we over het rapen van de eerste kievitseitjes. Ondanks dat een ruime meerderheid inmiddels tegen deze ‘traditie’ is, blijft het maar door zeuren. Maar wat is nou het kenmerk van een traditie. Dit is wat Wikipedia erover meldt;
Een traditie (Latijns; trádere, overleveren) is een gebruik of gewoonte die van de ene generatie op de andere wordt doorgegeven. De functie hiervan is het in stand houden van de maatschappelijke stabiliteit. Tradities kunnen als waardevol worden beschouwd en boven alle kritiek verheven, maar ook als conservatisme dat remmend werkt op de vooruitgang. Hoewel tradities statisch kunnen lijken, veranderen en vernieuwen deze voortdurend.

Ik heb deze uitleg een keer of tien gelezen en pik er steeds die laatste zin uit. Maar dat komt misschien omdat ik u graag naar mijn punt wil leiden. Laat ik voorop stellen dat ik over geen van de tradities ook maar één oordeel wil uitspreken. Het gaat mij er vooral om hoe we omgaan met onze eigen tradities waar we zo aan vastklampen. Wat een andere cultuur doet, dat moeten ze zelf weten. Onthoud voor we verder gaan even deze zes basis emoties die tradities in stand houden; vreugde, verdriet, woede, angst, verbazing en walging.

Wat is de oorsprong van ons volksvermaak

Met betrekking tot de natuur leven er veel tradities. Heel lang geleden kwamen die voort uit religieuze hoek, of waren gerelateerd aan leefgewoontes en de noodzaak om te overleven. Veel tradities komen voort uit puur volksvermaak. ‘Geef het volk brood en spelen en ze houden zich koest’. Kwelspelen werden ze genoemd. Het ‘ganzen trekken’ is een volksvermaak dat voortkomt uit het ‘ganzen meppen’. Noodzakelijk om de ganzenpopulatie te beheersen. Maar het losrukken van de kop van een levende gans, daar zitten veel ongewenste moties onder. En ook het ‘zwientie tikken’ is heel vermakelijk vooral voor dronken heren met een ego probleem, maar de stress die dat het dier oplevert is het niet waard. En van het ‘palingtrekken’ zijn we gelukkig al heel lang verlost. Komt misschien ook, omdat het beest te duur is geworden om aan te gaan hangen. De opstand tegen deze afschaffing, de palingoproer, kostte 26 burgers het leven. Pure woede.

Een levende gans de kop afrukken is niet leuk en van generlei waarde. Ook niet van een dode trouwens.      Het breken met tradities, zoals tijdens het paling oproer, kost soms zelfs mensenlevens.

Boter op ons hoofd

We winden ons allemaal op over het traditioneel afslachten van dolfijnen op de Faeröer eilanden en het traditioneel afsnijden van de strot van een schaap. Maar ik vind het lastig om daar een mening over te geven als je niet uit dezelfde cultuur komt. Want tradities veroordelen van andere culturen is niet aan ons gegeven. Wij stoppen kreeften ook levend in een pan met kokend water tenslotte. De grens wordt voor mij bereikt als we een ander levend wezen geweld aan doen. Het laten lijden voor ons plezier of genot. De economische basis is er meestal al lang geleden uit verdwenen, evenals de religieuze onderbouwing. De emoties die over blijven bij het ter discussie stellen van deze tradities zijn de ‘woede’ om je niet door anderen hun wil op te willen laten leggen, en de ‘angst’ om te moeten veranderen. Want angst is van alle emoties de krachtigste drijfveer om van je af te slaan. Niet open staan voor de redelijke tegenargumenten dat het echt klaar is met je traditionele martelpraktijken. Eieren rapen van een beschermde diersoort is geen discussie meer, dat is ‘remmend op de vooruitgang’. In dit geval die van de kievit, de vogel van 2016. Dus de hotemetoten die nog op zo’n eitje zitten te wachten, ooit bedoeld om hen te melden dat het voorjaar was begonnen en dus dat het zaai-seizoen was ingegaan, die mogen nou eens het goede voorbeeld geven. We hebben daar tegenwoordig het KNMI voor. Tragisch voor Friese stijfkoppen, maar magisch voor het trieste beest. En voor het algemeen belang voor zover dat nog bestaat.

De blauwborst is vanaf maart in het land, dus staan we weer met z'n allen rietkragen plat te trappen waar zij en vele andere rietvogels willen broeden. Heidekikkers fotograferen in maart is een oude fototraditie. Maar er sneuvelen daarbij heel veel larven en ander bodemleven. Niet de moeite waard dus. Klokjesgentiaan heeft een hele belangrijke functie. Hij zorgt samen met de mieren voor het voortbestaan van het zeldzame gentiaanblauwtje. Heel houden dus. In maart weer allemaal de polder in om je eerste paalgrutto te scoren. Maar is dat wel zo milieu- en diervriendelijk met die ronkende auto in een kwetsbare polder. Traditioneel broedgebieden plat trappen is niet meer van deze tijd. Wat is zijn toekomst als wij niet willen veranderen. Hij kan dat niet.

Hoe staat het met uw fototradities

Traditioneel fotograferen we elke jaar weer dezelfde onderwerpen op hetzelfde moment. En niet zelden vernielen we het natuurlijk evenwicht van de omgeving van ons onderwerp, doordat we er met z’n allen tegelijk op af stormen. Heidekikkers in maart zijn heel leuk om te doen, maar in sommige poelen wordt er meer dril vertrapt dan goed is voor de soort. En het broodnodige bodemleven rond het zeldzame pimpernelblauwtje wordt vaak flink verstoord door net even teveel foto enthousiasten. Bedenk dus ook of jouw fototraditie nog wel van deze tijd is. En, welke emotie overheerst er nu bij u?

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/3/de-tragiek-van-tradities Wed, 16 Mar 2016 07:48:35 GMT
Portret- en straatfotografie tijdens Carnaval http://bartfotografie.eu/blog/2016/2/portret--en-straatfotografie-tijdens-carnaval Een van mijn meest favoriete vormen van fotografie, is de snapshot fotografie. Je begeeft je onder de mensen en probeert hen zo naturel mogelijk 'te pakken'. Dat vergt enige tact, maar ook brutaliteit. Een carnavalsoptocht leent zich natuurlijk uitstekend voor de combinatie van portret en straatleven. Met een goede telelens kun je dan op gepaste afstand koppen schieten. Ik ben zelf niet zo'n carnavalsganger, maar als je je zo onderdompelt in het feestgedruis, noodzakelijk om de juiste sfeer te pakken, dan steekt het je toch aan. Voor je het weet sta je mee te brallen. In mijn geval nuchter, want anders worden de foto's niet scherp. Kom ook eens naar een workshop om deze uitdagende vorm van fotografie in de praktijk te leren.


 

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/2/portret--en-straatfotografie-tijdens-carnaval Wed, 10 Feb 2016 16:44:29 GMT
Puur natuur is niet duur http://bartfotografie.eu/blog/2016/2/puur-natuur-is-niet-duur Als je het volste vertrouwen hebt in de natuur, dan lust je er wel pap van. Al eeuwen oogsten we haar gewassen en worden daar niet slechter van. We moeten alleen eerst even weten of we er niet dood aan gaan, maar daarna mogen we er lustig mee op los experimenteren. Lekker is dan subjectief en gezond niet altijd bewezen. Maar wat er tegenwoordig uit een eetfabriek komt, dat deugt steeds minder.

Ik las van de week op Nu.nl dat de Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit een webshop heeft gesommeerd om groene Stevia (honingplant) van de site te verwijderen. Niet omdat het gevaarlijk zou zijn voor de volksgezondheid, maar omdat het etiket ‘novel food’ hen de das om deed. Novel foods zijn voedingsmiddelen en ingrediënten die niet eerder binnen de Europese Unie als voedingsmiddel werden verkocht. Nieuwe voedingsmiddelen of ingrediënten, moeten voor introductie worden getoetst aan de Europese Verordening inzake nieuwe voedingsmiddelen. De uitgangspunten voor deze verordening zijn dat het nieuwe voedingsmiddel:
- geen gevaar mag opleveren voor de consument
- de consument niet mag misleiden
- niet minder voedingsstoffen mag leveren dan het originele product

De Cranberry is zeer rijk aan vitamine C en goed voor de blaas. Puur natuur op Terschelling.    De wilde aardbei is eetbaar, maar ziet er mooier uit dan hij smaakt. Toch maar de gekweekte versie dan.

Als ik dat lees, dan gaan de radertjes van mijn dwarse geest onmiddellijk overuren draaien. Voorop gesteld dat het prima is dat er instanties zijn die waken over onze gezondheid. Zo proberen ze ons te beschermen tegen voedseloplichters. Maar wat mij in deze zaak opviel was, dat de weerstand tegen een natuurlijke zoetmaker als Stevia wel buiten proportioneel heftig en nogal vasthoudend is. Ik kan dan een samenzweringstheorietje niet onderdrukken. Als ik kijk naar de voorwaarden waaraan het plantje moet voldoen, dan zie ik geen belemmeringen. Stevia wordt inmiddels al in veel producten verwerkt, of is als poeder verkrijgbaar. Maar als los plantje mag u het dus niet aan de mens brengen.

Gratis voedsel

De natuur heeft ons veel goeds gebracht. Vele kruiden uit eigen bos en tuin doen ons goed, of geven smaak aan ons eten. We kokkerellen met brandnetel, paardenbloem, daslook en zuring. En voor allerlei kwaaltjes hebben we valeriaan, smeerwortel en duizendblad ontdekt. Of het allemaal werkt, daar heb me niet in verdiept. Ze zijn in ieder geval niet verboden en u mag er mee doen wat u wilt. Dus daar zit dan ook mijn achterdocht tegenover de voedselpolitie.

De natuur levert ons gratis goederen. Voor iedereen toegankelijk (en fotogeniek bovendien). Maar zodra een Unilever, een Van de Berg & Jurgens, een Sarah Lee of een Coca Cola company een grondstof claimt, het manipuleert en het exclusief toevoegt aan haar producten, dan spelen ineens andere belangen. Drugs als suiker, zout en vet, worden geproduceerd door hele machtige producenten die leveren aan hele grote voedseldealers. En die hebben hele grote belangen. Bovendien betalen zij die voedselpolitie. Maar hoe kan het dan, dat als we wetenschappelijk aantonen dat hun producten zo ongeveer de gehele wereldbevolking verslaafd maken, dat er dan ineens geen voedselpolitie is die hen verbiedt om die rommel op de markt te brengen. Want hun suikers zijn behalve verslavend ook inmiddels bewezen dodelijk. Net als hun nicotine, hun alcohol, hun natrium en hun verzadigde vetten. Maar dan is het ineens onze eigen verantwoordelijkheid en volstaat voorlichting en zelfregulering.


Daslook smaakt zachter dan knoflook en je kunt er heerlijke pesto's van maken. Ook lekker in sausen en soepen.    Klaverzuring bevat veel vitamine C en is heerlijk door een frisse zomersla.

Zet het gemiddelde supermarktproduct nou eens af tegen die drie voorwaarden waaraan nieuwe grondstoffen moeten voldoen en driekwart kan zo de destructieoven in. Wij voedseljunkies zouden juist beschermd moeten worden tegen deze bonafide voedselterroristen, in plaats van tegen een onschuldig plantje. Vertrouw dus vooral op producten uit de natuur, want die zijn bijna altijd puur.

Bitterzoet ziet er smakelijk uit, maar je gaat er dood aan als je een zwak gestel hebt. Weet wat je eet!   Smeerwortel als zalfje geneest wonden wonderwel. Niet giftig, maar ook niet bedoeld om op te eten.

Naschrift
Veel van de eetbare of geneeskrachtige planten zijn erg de moeite van het fotograferen waard. Vaak bloeien ze heel uitbundig, of hebben mooie groeiwijzen. Fotografeer ze niet alleen in detail, maar ook in hun uitbundigheid in hun omgeving. Of combineer in de foto ook de insecten met deze planten. Vele daarvan zijn nuttige waardplanten of geven bescherming of voeding aan hun bezoekers. Ze zijn dus niet alleen goed voor de mens, maar waren dat al eeuwen ook voor de natuur zelf.

Het landkaartje gebruikt de brandnetel als waardplant. De brandnetel is in thee verwerkt goed voor heel veel dingen. Als plant dus ook goed voor de natuur zelf.

 

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/2/puur-natuur-is-niet-duur Wed, 10 Feb 2016 16:04:06 GMT
Hoe maak ik scherpe(re) foto's http://bartfotografie.eu/blog/2016/2/hoe-maak-ik-scherpe-re-fotos Van veel deelnemers aan de workshops hoor je dat het maken van een scherpe foto toch wel het belangrijkste leerpuntje is. Het lijkt zo voor de hand liggend met onze auto-focus en onze stabilizers. Het zijn echter slechts hulpmiddelen die ons net zo vaak in de steek laten. Scherpte vinden is één van de lastigste dingen van de fotografie. Vooral omdat scherpte zich later niet meer laat corrigeren. Andere zaken lukken nog wel in de nabewerking, maar verscherpen heeft alleen nog zin als de foto al min of meer scherp is. Veel factoren zijn daarop van invloed. Hieronder vind je de belangrijkste.

Meebewegen heet 'panning'. Zorg voor een sluitertijd die iets van de foto scherp houdt. De bewegingsstrepen geven snelheid aan de foto. Bewuste onscherpte dus.Meebewegen heet 'panning'. Zorg voor een sluitertijd die iets van de foto scherp houdt. De bewegingsstrepen geven snelheid aan de foto. Bewuste onscherpte dus.

Algemeen
- Hoe houd je de camera vast. Dat is een bekende en een hele belangrijke. Hand onder de lens, rustend op je vingertoppen en niet van bovenaf pakken. Dit levert minimaal hetzelfde stabiliserende effect op als je ingebouwde stabilizer. Maar is gratis.
- Hoe adem je. Afdrukken dus bij het eind van het uitademen, net voor je weer gaat inademen. Hou nooit je adem in en praat niet. Stembanden, ademhaling en hartslag hebben ook invloed.
- Heb je überhaupt een vaste hand. Jagers, darters en handboogschutters weten je dat wel te vertellen. Dus 'in de roos schieten' is gewoon een trainbare vaardigheid.
- Sta stabiel. Benen diagonaal spreiden onder je lichaam, iets door de knieën en armen iets gebogen. Ga je hurken, zorg dan eerst voor een goede, stabiele en ontspannen houding. En doe je rugtas af!


Niet zo....     Maar zo!

- Waait het hard waardoor je onmogelijk goed stil staat? Schrap zetten of uit de wind gaan staan.
- Is er trilling op het vlak waarop jij je bevindt (brug, auto, houten vloer, boot, etc.). Motoren uit!
- Scherpte/diepte wordt uiteraard beïnvloedt door de keuze van je diafragma. Dus als je eenmaal gekozen hebt voor dat ene scherpstelpunt, dan kun je meer in de scherpte laten vallen door kleinere openingen (grotere getallen) te kiezen. Je sluitertijd wordt dan wel lager.
- Resolutie en onderscheidend vermogen van objectief en sensor en de verhouding tussen die twee.
Oftewel hoe goed zien je objectief en je sensor details (en elkaar). Dit is misschien geen scherpte waar we zelf invloed op hebben, maar dat wordt wel als zodanig ervaren door ons oog. Ook hier geldt vaak; hoe duurder, hoe beter.
- Kalibratie van objectief t.o.v. de sensor. Front- en backfocus kunnen een rol spelen. Dus je bent net niet scherp op je focuspunt, terwijl de camera dit wel aangeeft. Heeft eigenlijk alleen effect bij telelenzen.


Goed voor de buikspieren maar slecht voor de foto.     Hoeveel handicaps wil je hebben?!

- Heb je en gebruik je de IS (image stabilizer) of VR (vibration reduction) en gebruik je stand 1 of 2 (de richting en/of mate van stabiliseren). Maar ook daar zitten grenzen aan. Maximaal 10 tot 20% uitslag kan hij opvangen.
- Uit de hand fotograferen vergt dus handigheid. Ben je nog niet zover, houd dan een ondergrens aan in je sluitertijd van een 1/125. Je ISO instelling heb je dan nodig om daarboven te blijven.
- Kom je in het kritische gebied, dan stap je over op (een stabiel) statief, of rijstzak, of legt de camera ergens op (pas op trilling van de ondergrond!). Gebruik dan de timer, een draadontspanner of afstandsbediening.
- Om er zeker van te zijn dat het lukt om scherpe foto’s te maken, kun je natuurlijk gewoon altijd op statief werken. Zeker bij landschappen is dat aan te bevelen. Bedenk wel dat je onderwerp de sluitertijd bepaalt! Dus waait het in je landschap, dan toch ook hogere sluitertijden hanteren.
- Hanteer voor het gemak een sluitertijd gelijk aan je gebruikte brandpuntafstand (1/100e bij 100 mm, 1/200 bij 200 mm, etc.). Maar dit is slechts een ezelsbruggetje en meer niet.
- Bedenk wel dat ook bewegende onderwerpen een minimale sluitertijd vragen. Afhankelijk uiteraard van hun bewegingssnelheid (houd minimaal een 1/250 aan bij licht bewegende onderwerpen).
- Schiet uit de hand altijd meerdere beelden achter elkaar (de burst stand), dan valt er vaker iets goed in de scherpte.
- Fotografeer wat ruimer dan je uiteindelijk zou willen snijden. Met lagere f-getallen ben je op grotere afstand sneller scherp rondom je onderwerp en behoud je hogere sluitertijden. Hoe dichterbij je fotografeert, hoe hoger je f-getal moet zijn voor meer scherpte/diepte. Je sluitertijd gaat dan wel onderuit.
- Gebruik je ISO waarde veel vaker om te lage sluitertijden bij te schakelen. Wees niet bang voor ruis, want ‘zonder ruis kun je naar huis’. En onscherpe foto’s kun je in ieder geval weg gooien.
- Het opklappen van de spiegel heeft invloed op je scherpte door trilling van het camerahuis. Gebruik op statief de opklapstand voor je afdrukt. Je kunt dan wel maar één beeld tegelijk maken.
- Als je op statief fotografeert, dan moet de stabilizer uit, want die heeft last van de resonantie van de statiefkop. Soms geldt dat ook voor op rijstzak en zeker als je de camera op een harde ondergrond zet bij het maken van een foto.


Hoe kleiner het getal, hoe groter de opening, hoe minder scherpte in de diepte. Laag is vaag dus.

Met de Autofocus
- Je onderwerp beweegt en/of jij beweegt. Met AI-servo (AF-C) kun je dat deels oplossen. Die blijft het onderwerp volgen ook al heb je net gefocused.
- AI Focus is ook nog een optie als je jezelf wel vertrouwt, maar je onderwerp niet.
- Keuze van je scherpstel gebied. Dat kan een enkelvoudig scherpstelpunt zijn, maar ook meerdere daar omheen. Een enkelvoudige kan soms niet goed contrast waarnemen op het scherpstelvlak en dan gaat hij al af, ondanks dat hij nog niet volledig heeft gefocused. Of de camera blijft ‘hunten’. Ook irritant, want dan gaat hij helemaal niet af. Bij meerdere scherpstelpunten daarentegen loop je het risico dat een gemiddelde scherpte nou net niet daar scherp is waar je hem het liefste wilde hebben.
- Blijf buiten je minimale scherpstelafstand (of ga over op manual focus). Kom je daarbinnen, dan blijft het beeld onscherp en kun je niet afdrukken. Telelenzen hebben grotere scherpstelafstanden dan groothoek of macro objectieven. Gebruik ook eens een zogenaamde tussenring om die (brandpunt)afstand te verkorten.


Slecht voor je rug en slecht voor de foto.     Bovengreep van de lens en een slingerende rugtas maakt het leveren van een scherpe plaat vrijwel onmogelijk.

Handmatig scherpstellen
- Met de hand scherpstellen heeft de voorkeur bij macro en landschap (ook vanaf statief). Je bent dan volledig in regie op welk punt je mikt. Je moet dan wel vaak meerdere beelden schieten terwijl je focused. Niet alles is raak.
- Je oculair is niet goed afgesteld op je oogsterkte. Dan zit je er zo wie zo naast. Met life view scherpstellen is een mooi hulpmiddel (mits je dan wel weer goede ogen of een goede bril hebt).
- Je IS werkt niet bij sommige objectieven, dus dat is een extra handicap.
- Omdat je aan je objectief draait, zal je meer beweging hebben en moet je dus goed opletten wanneer je afdrukt.

Dat zijn wel zo'n beetje de belangrijkste items waardoor je scherpere foto's gaat maken. Oefening baart kunst. Natuurlijk kan onscherpte in je foto een extra esthetisch effect geven, maar dat hebben we hier buiten beschouwing gelaten. En ter geruststelling, van alle collega fotografen is ook minimaal de helft van hun beelden onvoldoende van scherpte, of heeft de scherpte op de verkeerde plaats. Dus wanhoop niet!

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/2/hoe-maak-ik-scherpe-re-fotos Wed, 10 Feb 2016 15:27:02 GMT
Meer, meer, meer…. http://bartfotografie.eu/blog/2016/1/meer-meer-meer De laatste maand van het jaar staat stijf van de statistieken. Van van alles willen wij weten hoe we het hebben gedaan in het afgelopen jaar. In januari kunnen we ons daarmee in slaap laten sussen. De feiten wijzen immers uit dat ‘alle seinen op groen staan’. ‘Go with the flow’, want ‘mainstream’ is de mode. De moeder aller cijfers is het consumentenvertrouwen. Dat blijkt in twintig jaar niet zo hoog te zijn geweest. En dat kan ik me voorstellen met al die mooie statistiekjes. Maar van wie komen die eigenlijk?

Gelukkig wordt er weer meer uitgegeven door de consument. Er wordt weer meer gewoond, gereisd, gegeten en gerecreëerd. Meer is de maat. Maar is meer ook altijd beter? Is het wel een positief signaal, of is het meer een gevolg van iets dat we steeds minder hebben; bescheidenheid en zelfreflectie. Economieën draaien nou eenmaal op schaarste. Als er van iets te weinig is, dan moet er meer van komen. Behoefte creëert de vraag en dus gaan we aan het produceren. Zo zou het moeten zijn en in de natuur werkt dat ook zo. Maar wij mensen hebben bedacht dat als je een beetje jokt en de boel een beetje manipuleert, dat je dan ook behoefte kunt creëren. En dat mensen dan dingen gaan doen die tegennatuurlijk zijn.

De natuur heeft daar geen last van. Er heeft nog nooit een beest met blonde manen lopen brullen dat er minder, minder, minder van een bepaalde soortgenoot moesten komen. Want een dier weet dat je daar geen invloed op hebt. Sterker nog, de natuur ‘weet’ dat als je soorten beperkingen oplegt, dat ze zich dan in grote getalen gaan uitbreiden. Dus zag het beest met de blonde manen dat er juist meer, meer, meer van kwamen. Maar wat doet overvloed met de mens in relatie tot de natuur. De eerste wordt er dik en lui van, de tweede wordt er arm en moe van. In rap tempo oogsten we van haar steeds maar meer om onze statistiekjes op orde te kunnen houden. Juist in deze tijd laten we ons in slaap sussen met weer meer sinterklaascadeaus, meer kerstinkopen, meer vuurwerk, meer wintersportvakanties en meer auto’s. We hebben de boel weer op de rit!

Dit jaar zag en voelde ik ineens de correlatie tussen onze ‘meermanie’ en het lijden van moeder aarde. Terwijl we ons aan het volproppen waren met ons bio-excuus, was de kerst nog nooit zo warm geweest. En het jaar nog nooit zo nat. Werd de kloof tussen arm en rijk steeds wijder, de milieuvervuiling steeds erger, de afvalbergen steeds groter. De aarde schudde en scheurde als gevolg van meer aardgas en de wegen slipten weer verder dicht met meer auto’s. Er zijn meer mensen op de vlucht dan ooit, meer overstromingen dan ooit en we hebben meer ruzie over ons gelijk dan ooit.




Als nijlganzen hierheen komen, omdat de leefomstandigheden hier gunstig zijn, dan maken ze baby’s en leven in vrede. Als wij ze proberen uit te dunnen, dan gaan ze meer eieren leggen om te kunnen overleven. Ze gaan de concurrentie aan met de gevestigde orde, de grauwe gans, hun autochtone soortgenoot. Als we ze met rust laten, dan vinden ze vanzelf hun evenwicht, hoe moeilijk dat soms ook is. Dat regelt de natuur onderling wel. Want na elke plaag volgt vanzelf een nieuwe schaarste. ‘The circle of life’. Het willen streven naar steeds maar meer, is dus levensgevaarlijk. Niet als je tijdig op de gevolgen anticipeert, maar als je de gevolgen bagatelliseert of erger nog, ontkent. Dan zijn we net lemmingen in tijden van overvloed; hysterisch rennen we achter elkaar aan de afgrond in.

Ik wens u in 2016 veel minder van het meer en veel meer van het minder. In perfecte harmonie en in goede gezondheid.


 

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2016/1/meer-meer-meer Sun, 17 Jan 2016 17:03:07 GMT
Fototrip naar de Vogezen kerst 2015 http://bartfotografie.eu/blog/2015/12/fototrip-naar-de-vogezen-kerst-2015 Samen met fotovriend Jeroen Stel drie dagen naar de Vogezen geweest om de gemsen te fotograferen. Helaas was de enige hele fotodag volledig verregend. Maar zoals Jeroen altijd predikt; elk weer is fotoweer. En zo is het. Jammer dat net als je door hebt hoe de gemsen lopen, dat het dan al weer voorbij is. Ondanks de regen en windstoten van meer dan 100 km per uur, was het een heel relaxt uitstapje zo voor Kerst. Jeroen bedankt voor al je goede voorwerk en je gezelligheid!



 

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2015/12/fototrip-naar-de-vogezen-kerst-2015 Sun, 27 Dec 2015 15:12:24 GMT
Hoe kom ik de winter door? http://bartfotografie.eu/blog/2015/12/hoe-kom-ik-de-winter-door Drie maanden per jaar is de natuur in diepe rust. December, januari en februari gelden als de kale wintermaanden. Drie keer op rij hebben we onlangs ervaren hoe een echte winter voelt, maar vaak is het jaren achtereen kwakkelen geblazen. Soms een natte sneeuwbui of een paar dagen dichte slootjes, maar net niet genoeg voor een spectaculaire plaat. De winter is eigenlijk alleen fotogeniek als het veel sneeuwt of hard vriest. Voor het overige is het grauw, kaal en nat.

Maar hoe bevredig je dan toch je natuurfotopassie in die kale tussentijd? Hier geef ik je een paar tips om de tijd te doden tot de lente weer begint.

Fotoarchief
Korte donkere dagen met iets meer vrije tijd dan je lief is, lenen zich uitstekend voor het edele archiefwerk. De vele foto’s die je gedurende de fotogenieke maanden hebt genomen kun je nu mooi opschonen of nabewerken. Het grote voordeel om nog eens opnieuw naar je foto’s te kijken, is dat je na een tijdje makkelijker afscheid kunt nemen van die net niet gelukte foto’s. Bewaar alleen je beste beelden. Bewerk de beelden die je nog onaangeroerd op de harde schijf had staan. Verrijk je beelden met metadata, zodat je later makkelijker terug kunt zoeken. Locatie, datum en soort is wat je minimaal toevoegt.

Landschappen in zwart wit geven een extra dimensie in de winter.

Zwart/wit
Juist nu de natuur kleur ontbeert, is dat een uitgelezen kans om ook eens grafisch werk te maken. Zwart/wit fotografie geeft soms verrassend spannende effecten. Ogenschijnlijk gewone elementen waar je normaal aan voorbij zou lopen, zoals boomstronken en stammen, spiegelingen, struwelen, solitaire bomen, of architectonische elementen in het landschap, worden opeens interessante stijlobjecten. Gebruik hoog contrast als je wilt overdrijven, of laag contrast als je meer aan een potloodtekening wilt refereren. Ook zwijnen, edelherten, hooglanders, moeflons, konikpaarden, etc., doen het in een winters landschap ook heel goed in zwart/wit.

Zoek naar kenmerkende contouren en 'overdrijf' de spannende winterluchten.

Landschappen
Veel landschappen lijken niet heel fraai in de winter. Maar zoek plekken op die door hun kaalheid iets stylistisch krijgen. Zandverstuivingen, de kust, zoetwaterpartijen en rietvelden, zijn vaak prachtig door hun leegte en hun weidsheid. Ook hier kun je zwart/wit uitproberen. Gebruik zo nodig een grijs verloopfilter om de lucht meer doortekening te geven. Gebruik centrum gewogen gemiddelde als belichtings metering voor een egale lichtmeting over het hele vlak, werk met hogere diafragma’s voor veel scherpte diepte en op statief voor trillingsvrij werken. Klap je spiegel op en werk met een draadontspanner of timer met hetzelfde doel. En elk licht is geschikt licht, dus laat je niet teveel leiden door die ene zonnige winterdag, maar ga altijd.

Door een hek fotograferen gaat prima in een Wildpark.

Parken
Je zou natuurlijk ook gewoon dieren in gevangenschap kunnen fotograferen. Naast dierentuinen heb je ook veel wildparken waar je beesten in gevangenschap kunt fotograferen. Net over de grens in Duitsland vind je diverse parken waar inheemse Europese diersoorten nog in redelijk natuurlijke settings te fotograferen zijn. Probeer dat dan ook zo natuurlijk mogelijk te doen zonder storende elementen en niet van een te hoog standpunt, want dan valt het op. Wist je overigens dat je gaas heel goed weg kunt diafragmeren en weg belichten? Door lage f-getallen te gebruiken en iets over te belichten. Om daarna in je software wat aan contrast te doen en je ziet er niets meer van. Probeer wel in het centrum een gat voor je autofocus te houden tijdens de opname, of anders handmatig scherp te stellen.

Op een mooie stronk kun je diverse wintervogels lokken. Mooi met een laagje sneeuw als die toch nog valt.

Tuinvogels
In de winter zijn de wintergasten en standvogels erg dankbaar als je ze voert. Zowel de eenvoudige tuinvogels als de schuwere bosvogels kun je gemakkelijk lokken met zaad, meelwormen, vetbol en pindakaas. Maak een mooie opstelling met een rustige achtergrond en voer elke dag.

Maak een dusdanige opstelling dat als het toevallig wel een keer sneeuwt, dat dan je takken en stronken mooi genoeg zijn voor een laagje sneeuw of rijp. Wees er dan wel snel bij, anders is het mooie er al weer vanaf. Maak als het even kan twee voer- en fotoplekken. Sommige soorten hebben een hekel aan teveel drukte en kiezen dan een rustiger plekje.
En behalve tuinvogels kun je natuurlijk ook nog rondtoeren met je dampende schuilhut langs kust en polder. Vogels zijn iets minder vliegvlug door kou en honger. Ben ik alleen vanuit milieu oogpunt niet zo’n voorstander van.

Het is even zoeken, maar een pijpestrootje met bevroren druppels levert een prachtige wintermacro op.

Wintermacro
Als je goed zoekt en kijkt , dan zijn er in de winter ook nog genoeg onderwerpen die zich lenen voor macrofotografie. Diverse mossen, korstmossen en schimmels zijn er de hele winter door. Maar ook kevers en de winterjuffer zijn te vinden en sommige paddenstoelen doen het ook gewoon nog goed in zachte winters. Ook slapende boomknoppen zijn prachtig van dichtbij en er is altijd wel een plant die in de war is. Maar ook hortussen, kwekerijen en vlindertuinen zijn geschikt om je macrohonger te stillen.

Verder kun je natuurlijk je website of andere fotosites online bijwerken. Of je hele voorraad gelukte foto’s op Facebook en fotofora plaatsen. Maar misschien is de winter ook een periode om even de vermoeide fotokop te resetten en nieuwe ideeën op te doen door naar andere (betere) fotografen te kijken. Of door fotoboeken te lezen en natuurfilms te kijken. Zodat je straks in de lente weer helemaal fris aan een nieuw seizoen begint.

Je kunt natuurlijk ook gewoon eens helemaal iets anders gaan doen. Dat werkt ook. Spelletjes bij de open haard bijvoorbeeld. Goed voor de sociale contacten. Want die lijden de rest van het jaar al genoeg onder onze passie.

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2015/12/hoe-kom-ik-de-winter-door Mon, 07 Dec 2015 14:13:54 GMT
Nature Photo Portal http://bartfotografie.eu/blog/2015/11/nature-photo-portal Nature Photo Portal: The Resource & Community for nature photographers. Check my Showcase, Wiki & Info. Nature Photo Portal is a global resource and community for nature photographers of all levels and specialties. It’s about nature photography and wants to give you information and inspiration. Below some of my pictures in my portfolio.

]]>
bart@bartfotografie.eu (Bart Fotografie) http://bartfotografie.eu/blog/2015/11/nature-photo-portal Sun, 29 Nov 2015 16:23:40 GMT